Zaterdag 8 november 2025
De rookwolken zijn inmiddels opgetrokken. Rookwolken die het gevolg zijn van een ware titanenstrijd. Een titanenstrijd die zich vandaag afspeelt op veld 2 op het sportcomplex van VELO aan de Noordweg in Wateringen. Uw razende reporter – tevens coach van onze JO15-1 – is ter plaatse en zal u haarfijn uitleggen hoe deze wedstrijd verloopt.
In de kleedkamer in Wateringen hebben we het over het moment herkennen. Want dit is het moment waarop je trainingsarbeid terug kunt laten komen in de wedstrijd. Dit is het moment waarop je je directe concurrent op drie punten achterstand kunt zetten (met een beter doelsaldo). Dit is het moment dat je dus moet pakken en van jou moet maken. Eenmaal buiten blijkt dat het belang van dat moment zeker niet door iedereen gedeeld wordt. In elk geval niet door onze gastheer VELO, want er is tot onze verbazing geen veld beschikbaar voor een warming-up. Omdat de gezondheid van onze spelers voorop staat en wij zeker niet zomaar een veld op stappen om even een wedstrijdje te voetballen, besluiten we een statement te maken. We stappen het hoofdveld op, wat er fantastisch bij ligt voor het 1 e van VELO dat later vandaag speelt. Uiteraard worden we daar van af gehaald, maar we pakken zo in elk geval 20 minuten die kostbaar zijn voor de voorbereiding op onze wedstrijd. Na van veld naar veld te zijn gegaan voor delen van een warming up (wat natuurlijk absurd is), staan we dan rond de klok van 12:30u klaar voor de wedstrijd. En clash tussen twee teams die de ambitie hebben om te promoveren. De toeschouwers gaan er dus even lekker voor staan.
Het is duidelijk dat wij een pittige tegenstander treffen, maar ook onze tegenstander treft een bijzonder aardige ploeg. De eerste minuten is het dan ook even aftasten van beide kanten. Wel is het Semper Altius dat het spel gelijk dicteert. Helaas doen we daar te weinig mee. In balbezit is het te vaak veel te gehaast. Een lange bal moet een middel zijn om een spits in een één tegen één te zetten. Wij hanteren de lange bal als doel. Dat is niet wat we met elkaar hebben afgesproken, dus daar zal nog zeker een hartig woordje over gewisseld moeten worden. Telkens als VELO dus druk zet, wordt er een lange bal gespeeld en dat is eigenlijk zonde van de kwaliteiten die onze middenvelders hebben. Zij wanen zich in het begin in een tenniswedstrijd, want ze moeten van de ene naar de andere kant blijven kijken zonder dat ze de bal zelf aanraken. In de tussenliggende periodes heeft VELO natuurlijk ook de bal. Bij het opbouwen hebben zij drie middenvelders vrij kort bij elkaar. Wij verzuimen om die ruimtes goed op te vullen zodat VELO – ondanks een ondertal op het middenveld – toch vrij eenvoudig op kan blijven bouwen. Kortom: een gelijk opgaande strijd. Dat is wat frustrerend omdat wij de betere ploeg zijn. Je zou dus graag zien dat we het overwicht dan ook écht gaan uitdrukken. Niet eens in de score (hoewel dat wel fijn is), maar meer in het spel. Want met goed spel komen de goals vanzelf. Ironisch genoeg is het wel een lange bal die de wedstrijd openbreekt. Dick krijgt de bal halverwege onze helft. Hij heeft een lange bal in huis op Tygo, die gevloerd wordt. Ion duikt achter hem op en neemt de bal mee. Met een droge knal schiet hij zijn 10e goal van het seizoen binnen: 0-1. Normaal gesproken werkt een goal bij ons als een bevrijding. Dit keer vragen we om problemen. We laten VELO nog altijd opbouwen. Daar komt bij dat er geen communicatie is over wie de spits op pakt. De vaardige spits met rugnummer 9 krijgt dus veel te veel vrijheid (terwijl wij uiteraard wel afspraken hebben over wie hem op moet pakken). Toch laten we deze situatie in stand en krijgt de spits hoe langer hoe meer vrijheid. Menig maal kan VELO dus gevaar stichten en een aantal keer komen we goed weg. We lijken de rust wel te halen met deze minimale voorsprong. Daar kijken we ook naar uit, want er moeten wat puntjes op de i gezet worden om ook deze wedstrijd tot een goed einde te brengen. De scheidsrechter steekt twee vingers omhoog ten teken dat hij twee minuten bij de speeltijd op telt. Op het moment dat die tweede minuut bijna verstreken is, breekt de rechtsbuiten – ook een vaardige en snelle speler – door. Dick loopt het gat dicht. De spits probeert hem buitenlangs te passeren. Daarmee lijkt hij de bal te ver voor zich uit te spelen en ook Ruben staat geposteerd in de korte hoek. Niets aan de hand, zou je zeggen.
Maar in plaats van ernaast te blijven lopen, maakt Dick een sliding. Deze mist de bal, maar raakt de speler. Volledig terecht wijst de scheidsrechter naar de stip. En dat is een cadeautje dat feilloos uitgepakt wordt door VELO: 1-1.
Uiteraard stormt het even in de kleedkamer. Wedstrijden als deze worden gespeeld op het scherpst van de snede. En wedstrijden als deze willen we ook. Dat riepen we na de 1 e fase al. We willen uitgedaagd worden, we willen voor een resultaat moeten werken, we willen leren van onze fouten… Dan moet je ook niet zeuren als die wedstrijden komen. Dan moet je gemaakte fouten recht in het gezicht kijken en de uitdagingen aangaan die dat soort foutjes met zich meebrengen. Dan moet je ook geen weerwoord geven als je wordt aangesproken op de verantwoordelijkheid die je niet neemt. Alleen dán kom je tot de resultaten waar je zo vurig naar verlangt. Kortom: gezellig is het niet in de kleedkamer. Maar zonder wrijving geen glans, zeggen ze wel eens. Met de nodige wisselingen stappen we naar buiten voor de tweede helft.
In de koppies is er wel wat veranderd. In een samenstelling die wat vreemd is met jongens op voor hen vreemde posities, kijken we het beest dat VELO heet recht in het gezicht aan. We gaan vol overtuiging de confrontatie aan en dat levert al gelijk een goed begin op. VELO denkt duidelijk dat zo nu het momentum hebben, maar ze komen bedrogen uit. We vallen aan met flair en wilskracht en binnen een korte periode weten we ons al te belonen. Tygo pikt de bal rond de middencirkel op, weet twee tegenstanders van zich af te houden en ziet de uitstekend invallende Roan vertrekken. Zijn bal is op maat en Roan bedenkt zich geen moment. Met passie rost hij de bal tegen de touwen en de ontlading die je ziet is werkelijk schitterend: 1-2 en wij zijn weer terug op de goede weg. Enkele minuten later is het Tygo zelf die zich naar een schietpositie dribbelt. Met een heerlijke knal schiet hij de bal in de korte hoek: 1-3. Maar VELO slaat terug. Bijna vanaf de aftrap plaatsen ze een aanval die lijkt te gaan stranden. De linksbuiten komt naar binnen en vuurt. Ruben wil pakken, maar slaat de bal omhoog. Hij kan dit niet corrigeren zonder een rebound weg te geven en dat is een brug te ver: 3-2. De spanning is weer volledig terug en er ontspint zich een waar voetbalgevecht. We raken er niet van in de war en blijven doen wat we zo goed kunnen. Het is uiteindelijk Marwand die met een straatvoetbal-actie (inclusief Zidane-pirouette) de bal vrijmaakt. Hij heeft een assist in huis op de ontketende Roan. Ook dit keer aarzelt hij niet: 2-4! De strijd verhardt zichtbaar en dit is kenmerkend voor het belang van deze wedstrijd. Als ik het zo inschat, zijn dit twee ploegen die strijden om de titel en zo ziet het er ook uit. Duels worden harder en de urgentie groter. Het wordt nog zeer onvriendelijk als een speler van VELO met vreselijke scheldwoorden reageert op een bal die door een toeschouwer van Semper terug gespeeld wordt terwijl hij mogelijk nog niet uit was. Ondanks het welkomstwoord van de scheidsrechter aan het begin van de wedstrijd – waarin hij aangaf scheldwoorden niet te tolereren – werd de speler van VELO niet, maar Bob (die daar logischerwijs emotioneel op reageert aangezien het om zijn familie ging) wél met een gele kaart van het veld af gestuurd. Het zal niet de eerste treurige beslissing blijken van deze scheidsrechter. Met tien man gaan we weer door. Tygo wordt terug gezet in de laatste linie om de bal steeds op te ruimen en zo staan we weer klaar. Kenmerkend voor de strijdlust is de conclusie dat we zelfs met tien man nog kansen krijgen. Helaas voor ons mist Ion een joekel van een kans waarmee hij ons definitief in veilige haven had kunnen schieten. Gelukkig voor ons houden we stand in de vijf minuten die wij in ondertal staan. Met elf tegen elf krijgen wij ook nog een aantal kansjes. Eén minuut voor tijd is er een scrimmage bij ons voor de goal waar we niet de killer-mentaliteit hebben die wij op zo’n moment op moeten brengen. Onverbiddelijk prikt een speler van VELO de bal binnen. Maar dan is er nog steeds niets aan de hand. Die minuut overleven is dan het devies, waarna je deze wedstrijd volledig terecht wint. Toch? De scheidsrechter geeft echter aan dat er 6 (!) minuten extra tijd bij worden getrokken. De redenen hiervoor ziet hij in het feit dat wij de bal drie keer ver weg hebben geschoten bij het uitverdedigen. Dat er vanuit VELO logischerwijs steeds binnen twee tellen een andere bal lag en er dus geen tijd verloren is gegaan, laat de beste man maar even buiten beschouwing. Het is soms kunst- en vliegwerk, maar we houden stand in die 6 minuten. Misschien raadt u het al: zes minuten worden zeven minuten, zeven minuten worden acht minuten en acht minuten worden negen minuten. In de 9 e (!) minuut van de extra tijd vindt er zo’n zelfde scrimmage plaats en reageren we op dezelfde manier. Met dus ook dezelfde uitkomst: VELO prikt de bal binnen en maakt hiermee de 4-4. Na de gelijkmaker spelen we vanaf de aftrap de bal gelijk naar voren en creëren we zelfs nog een kans, maar het vuur is vakkundig uit de ploeg geknepen. Enkele tellen later fluit de scheidsrechter dan tóch voor het einde. Het einde dat zich minimaal drie minuten eerder al had moeten voltrekken.
Onrecht is natuurlijk vreselijk. Maar het onrecht wat ons hier is aangedaan, is wel relatief. Natuurlijk heeft de scheidsrechter een bepalende rol gespeeld. Maar wij hadden gewoon een killer-mentaliteit moeten hebben in die laatste fase. Daarnaast hadden we gewoon moeten doen wat we met elkaar hebben afgesproken. Als wij de eerste helft hadden gespeeld hoe wij de tweede helft speelden (wat de standaard is), hadden wij in de rust al een goede voorsprong neergezet. Maar hoe het ook zij: als we écht vinden dat het onrecht is, dan hebben we de verantwoordelijkheid om onrecht niet te laten winnen. Dan hebben we de verantwoordelijkheid om in de resterende 5 finales ervoor te zorgen dat VELO niet boven ons eindigt. Het eist dus een reactie. Volgende week zullen we zien wat die reactie ons gaat brengen als wij thuis mogen aantreden tegen HDV. Tot dan!
