Zaterdag 14 februari 2026
Wat doe je op een dag dat er geen programma is? Op een dag die al enige tijd omcirkeld stond in de agenda als geschikte dag voor een gezinsuitje? De dag waarop we in Nederland de liefde vieren? Precies, dan ga je voetballen. Want liefhebbers zoals wij, willen graag in het ritme blijven. We zijn op ons best met de bal aan de voet en dat doen wij dan ook op Valentijnsdag 2026.
De tegenstander van vandaag is er één van allure. Het is niemand minder dan HBS JO15-2, de trotse koploper van de Hoofdklasse-C. Met de maximale winst uit 2 wedstrijden en een doelsaldo van 6 vóór en 2 tegen, belooft het vandaag een zeer pittige kluif te worden voor onze manschappen van de JO15-1. In de wedstrijdbespreking vertellen we dat vandaag gaat om het lekker in het ritme blijven. Dat het ook gaat om een flinke weerstand op te zoeken. Want er wachten ons in de komende maand (vanaf 28 februari) een aantal zeer pittige potjes op onze weg naar de ultieme droom. Maar deze wat abstracte doelen zijn geen vrijbrief, zeker niet tegen deze goede tegenstander. Vandaag moeten wij laten zien dat ook wij op het niveau van HBS thuis horen. Dat doen wij in een ietwat magere bezetting, want Timo en Roan ontbreken door vakantie en Bob ondervindt hinder van een vervelende blessure. Gelukkig zijn Jayden, Yusuf en Dani bereid gevonden om een handje te helpen vandaag.
Na een warming-up - die naar de bescheiden mening van ondergetekende beroepsmopperaar ook wel wat fanatieker en geconcentreerder had gekund - staan beide teams klaar op veld 1 van sportpark Craeyenhout. Onder aanmoediging van een behoorlijk gure wind blaast de scheidsrechter de wedstrijd in gang. Het blijkt dat ervaringen in het verleden weliswaar geen garantie op succes zijn, maar wel de kans op succes kunnen vergroten. Want in de voorbereiding op dit seizoen speelden wij al eens tegen deze ploeg en we weten nog goed welke creatieve oplossingen de tegenstander weet te zoeken in het opbouwen. Daar zijn wij al snel behoorlijk op ingesteld. We stappen door op de middenvelder die graag vrij komt en steken zo een stokje voor een goede opbouw bij HBS. Verder zijn we vrij fel in onze duels en zijn dus ook vastberaden om te laten zien wat we waard zijn. En dat werkt vrij goed. We hebben veelvuldig balbezit en geven vrij weinig weg. Er zit wel een zeker risico in ons spel, want HBS is een ploeg dat heel goed in staat is om te acteren op de gebeurtenissen in het veld. Zo schuiven zij nu een middenvelder hoger door waardoor wij vaak achterin één tegen één staan. Dat gaat vaak goed, maar blijft balanceren op een heel dun koordje. Toch is het ons overwicht dat uiteindelijk de nul van het bord af haalt. We krijgen een vrije trap halverwege onze helft. Deze wordt door Jayden goed aangesneden en valt achter de verdediging van HBS. Dat is het territorium van een roofdier dat Tygo heet. Koelbloedig fungeert hij als eindstation: 0-1. Enkele minuten later is het Mason die de aangever is. Met een keurige steekbal vindt hij de opgekomen Ayoub, die tegenwoordig ook op scoren zit. Hij laat namelijk zien dat hij ook in de 3e wedstrijd op rij het netje weet te vinden: 0-2 en een veilige marge begint zich af te tekenen op deze frisse zaterdagochtend. Na de goal vallen we wel iets terug. Dat komt niet alleen maar doordat we ietsjes gemakkelijker zijn in de duels (hoewel dat dus wel een kleine factor is), maar dat komt ook doordat HBS iets omzet waardoor er vaker een overtalsituatie op het middenveld ontstaat. Met hun kleine – maar zeer talentvolle en behendige nummer 14 (hoe kan het ook anders?) – zijn ze steeds beter in staat om langdurig balbezit te houden. Tot heel veel uitgespeelde kansen leidt dit niet, maar het is wel onderwerp van mijn gedachten als we naar de kleedkamer lopen voor de rust.
Als je zo oud wordt als ik, gaan je gedachten wel eens terug naar vroeger. Soms wordt dat getriggerd door een geur, gebeurtenis of een herkenning. Ditmaal is het de heerlijk dampende thee die op ons wacht in de rust. Het is al enkele jaren geleden dat er een kopje thee op mij wachtte in de rust, maar in deze temperaturen is dat geen overbodige luxe. Het lijkt dan ook bijna op een theekransje in de bespreking, want onze gouden elftalmanager Maurice heeft namelijk ook nog gezorgd voor koeken die gretig aftrek vinden onder onze spelers. Het hoofd vullen we met tactische zaken zoals hoe we een oplossing gaan vinden voor de telkens vrij komende middenvelder. De innerlijke mens is met de warme thee en de heerlijke koek ook gevuld als we aan de tweede helft beginnen.
In de tweede helft zien we een Semper Altius dat de boel prima op orde heeft. We zijn weer terug in de vechtmodus en strijden om elke bal. Daarnaast laten we ook nog gewoon goed voetbal zien door elkaar de bal te gunnen, overzicht te houden en variatie te leggen in het vertoonde spel. HBS laat zich echter ook zeker niet onbetuigd. We zien dat zij meer oog hebben voor de lopende mensen en dat deze door middel van een goede steekpass ook beter bereikt worden. Daardoor moeten we ook wel wat vaker aan de rem trekken. Gelukkig zijn we ook wel gegroeid in het besef dat een overtreding er af en toe bij hoort, dus zijn we zeker niet te beroerd om die noodrem af en toe eens flink aan te trekken. Volgens sommigen in de voetbalwereld is dat bij onze jeugd geen wenselijke uitkomst, maar als coach vind ik dat het getuigt van een dieper liggende motivatie, eentje die nauwelijks te trainen is: een winnaarsmentaliteit. Dus voor mij hoort het er gewoon bij, zolang het maar niet gemeen wordt en we het risico nemen dat we een tegenstander lelijk blesseren. We gunnen onze tegenstander tenslotte de race om het kampioenschap zoals wij hem ook mee hopen te maken. Kortom: de scheidsrechter heeft het in de tweede helft iets drukker. Onverbiddelijk fluit hij dan ook als er een sliding wordt gemaakt door Mason die in dit geval de bal lijkt te spelen, maar de vinger van de scheidsrechter wijst naar de stip. Natuurlijk leidt dit wel tot enige bezorgdheid, want als dit HBS terug komt in de wedstrijd wachten we ons nog een aantal helse minuten. Degene op wie de overtredinggemaakt werd, gaat vastberaden achter de bal staan. Hij neemt een aanloop en plaatst de bal aan de voor ons goede kant van de paal, hetgeen een gejuich bij ons teweeg brengt dat uit de tenen lijkt te komen. Direct daarna straffen we dit af. Het is Milan die de bal na een uittrap in zijn bezit krijgt. Bijna achteloos geeft hij de bal prachtig in de loop mee aan Tygo, die heel rustig en beheerst de wedstrijd in het slot schiet: 0-3. Als de scheidsrechter enkele minuten later de verleiding van een warme kleedkamer niet langer kan bedwingen, blaast hij voor het einde en heerst er grote tevredenheid in het roodwittekamp.
Het is geweldig om te zien hoe deze mannen zich keer op keer weer kunnen verweren tegen teams uit een hogere klasse. En natuurlijk moeten we hiervan genieten. Dat hebben we ook verdiend. Maar we moeten onze ogen niet sluiten voor de schitterende – maar zeker zware – periode die hierna op ons wacht. Onze reis gaat namelijk verder. Op 28 februari wacht ons een kraker: Scheveningen thuis. Met de scoutingrapportjes die ondergetekende hier en daar al heeft weten uit te vragen gaan wij aan de slag om tot de tanden toe bewapend aan die aftrap te verschijnen. Het belooft een wedstrijd te worden die zomaar eens bepalend kan zijn voor onze eindbestemming. Na Scheveningen volgt de Rijswijkse Derby tegen Vredenburch. Ook nemen we het de komende maand op tegen Den Hoorn, RKDEO én de huidige koploper Duindorp. Maar weet u nog wat ik u enkele weken geleden beloofd heb? We bekijken het wedstrijd voor wedstrijd. We nemen nu een paar dagen rust en dan gaan we volle kracht vooruit richting 28 februari. Ik zou zeggen: mis het niet!
