zaterdag 28 februari 2026
Vroeger op school lazen we al verhalen. Verhalen uit de geschiedenis waarin grote triomfen werden gehaald op het slagveld, waar helden hun volk voor gingen in hun zoektocht naar glorie of juist hun onverwachte ondergang tegemoet reden. Bij de JO15-1 van Semper Altius schrijven onze spelers hun eigen verhaal. De grote vraag is natuurlijk: wordt het een triomftocht? Of juist het Waterloo?
Op elk niveau zijn er clashes die tot de verbeelding spreken. In Nederland is er de Klassieker tussen Ajax en Feyenoord, in Spanje kruisen Barça en Real Madrid de degens als we spreken over El Clasico en in Schotland is er The Old Firm waar Celtic en Glasgow Rangers elkaar bestrijden. Misschien niet op hetzelfde niveau, maar deze zaterdag staat ook in het teken van een flinke clash. Scheveningen is de trotse nummer 2 van deze poule, Semper de nummer 3. Beide ploegen staan nog op de maximale score na twee wedstrijden en de snelle rekenaars onder ons kunnen dus al concluderen: dat kan na deze wedstrijd nooit zo blijven. Eén van de twee ploegen zal een kleine pas op de plaats moeten maken in de titelstrijd, maar wie?
In de wedstrijdbespreking vertellen we dat dit de wedstrijden zijn waarvoor je voetballer bent geworden. Dit zijn de wedstrijden waarvoor geen enkele coach jou hoeft te motiveren. Vandaag kunnen we de titel niet winnen en ook niet verliezen. Maar je kunt wel een flinke stap zetten naar één van die scenario’s. Dat zal dan wel moeten tegen een tegenstander die alom al wat ontzag heeft ingeboezemd. In de informatie die ondergetekende hier en daar al van verschillende coaches los heeft weten te peuteren, komt naar voren dat Scheveningen beschikt over een levensgevaarlijke voorhoede. Veel snelheid, een behendige en balvaardige ‘nummer 10’ en een flinke dosis werklust wachten er dus op ons.
We voelen de druk als onze scheidsrechter Ruben – die zich zou bewijzen als een fantastisch alternatief voor onze scheidsrechter Max die nu opgeleid wordt door de KNVB – de koppen telt. En dan barst de strijd los. Het zijn twee teams die geen misverstand laten bestaan over hun intenties: volle kracht vooruit! Direct vanaf het begin spat de energie ervan af. Duels worden op het scherpst van de snede gespeeld. Af en toe gaat het over het randje heen, maar dat hoort wel een beetje bij een wedstrijd met dit soort belangen. Scheidsrechter Ruben houdt de kaders goed strak. Hij laat doorspelen wanneer het kan, maar voelt prima aan als de teugels even wat aan moeten worden getrokken. Gelukkig voor iedereen die sportpark Hoekpolder zijn of haar thuis kan noemen, zien we een Semper Altius dat een licht overwicht heeft. Geduldig en beheerst spelen we de bal rond en proberen hier en daar wat speldenprikjes uit te delen. Dat valt niet mee, want men zou Scheveningen tekort doen als we zeggen dat alleen de voorhoede over kwaliteiten beschikt. Er staat achterin ook een heuse vechtmachine en daarmee zullen zij zeker een bepalende rol gaan spelen in deze competitie. Zelf komen ze er dus ook gevaarlijk uit en laten zien dat ze messcherp zullen zijn als er zich een kans aandient. Kortom: er ontspint zich een waar voetbalgevecht op veld 1 van sportpark Hoekpolder. Na een minuut of 15 gaat een speler van Scheveningen over dat zojuist besproken randje heen. Hij kegelt Ion onderuit, wiens rug een flinke klap te verwerken krijgt. Hij moet zich zelfs laten vervangen door Marwand, wiens wekker het iets te vroeg had gevonden om hem op tijd wakker te maken. Milan ging achter de vrije trap staan, die vanaf de punt van de zestien genomen mocht worden. Krachtig vuurt hij op doel en de bal gaat werkelijk fantastisch het zijnetje in: 1-0!! Een orkaan van gejuich bewijst dat het belang van deze wedstrijd op heel het sportpark voelbaar is. Maar de vrolijkheid is van korte duur, want Scheveningen slaat bijna direct terug. De scheidsrechter beroert de bal en geeft daarom een scheidsrechtersbal. We verliezen dat duel waarna een fatale steekpass volgt. Koelbloedig wordt er afgerond en dus staat het alweer gelijk. De mouwen worden opgestroopt en de missie begint weer van vooraf aan. Lang hoeven we niet te wachten op de beloning. Ditmaal is het Timo die de voor Scheveningen fatale steekbal in huis heeft op Marwand. Hij bewijst toch wel écht wakker te zijn, want hij is net zo koelbloedig als Scheveningen zojuist en zet zijn handtekening onder zijn eerste goal van het seizoen: 2-1. Veerkracht is een deugd die er in het team van Scheveningen zeer zeker is ingeramd, want geloof het of niet: weer slaan ze binnen enkele minuten terug. En ere wie ere toekomt: ze spelen ons met een messcherpe counter fantastisch uit elkaar. Uiteindelijk is het de rechtsbuiten die de trekker overhaalt: 2-2. Het is bijna om moedeloos van te worden. Maar een strijd is het zeker. De toeschouwers krijgen even ruimte om op adem te komen als scheidsrechter Ruben het tijd vindt om de kleedkamer op te zoeken.
Ondergetekende ziet dat de kleedkamers van beide teams aan elkaar grenzen. Omdat deze wedstrijd beslist lijkt te gaan worden op details, schuiven we een aantal kleedkamers op om buiten gehoorsafstand van onze tegenstander onze tactische plannen uiteen te zetten. We bespreken dat de sleutel tot succes écht ligt in de scherpte. Scherpte in de duels, die best wat steviger mogen worden. Maar ook scherpte in de omschakeling. Het mag tenslotte nooit zo zijn dat we tot twee keer toe na het behalen van een zwaarbevochte voorsprong, we deze zó weer kwijt zijn. Verse krachten in de vorm van Jayden, Mischa en Ion (wiens rug weer in de goede vorm staat) worden gebracht en vastberaden om deze topper te beslissen staan we weer op het veld voor de tweede helft.
We zijn getuige van een Semper Altius dat de pen pakt om haar eigen verhaal te schrijven. Het initiatief wordt stevig in handen genomen en het balbezit groeit naar een bevredigend percentage. Steeds vaker slagen we erin om de opbouw van Scheveningen te verstoren. Mason maakt er zijn persoonlijke doelstelling van om de nummer 10 van Scheveningen het voetballen onmogelijk te maken en dat lukt hem fantastisch. Scheveningen wordt dan ook geen keus gelaten dan zich terug te trekken op eigen helft en deze slechts sporadisch te verlaten voor een spaarzame tegenaanval. En dus is het wachten op een hernieuwde voorsprong voor de mannen in het roodwit. Uiteindelijk komt er een corner. Mason gaat achter de bal staan en laat zien behalve een man vakkundig uit te kunnen schakelen ook nog een corner perfect aan te kunnen snijden. Hoog boven iedereen uit torent namelijk al onze gigant Dick, die zijn hoofd kiezelhard tegen de bal zet. Met een heerlijke boog ploft hij in het zijnetje: 3-2! De concentratie is van de gespannen gezichten af te lezen als we weer klaar staan voor de aftrap en een collectieve gedachte is: niet weer! Niet weer gaan we deze voorsprong weg geven. Maar de urgentie is natuurlijk ook bij onze tegenstander aanwezig. Ze gooien de schroom van zich af en zetten alles op alles om die gelijkmaker weer te forceren. Hierdoor ontstaat er ook ruimte voor ons, waar we ook veelvuldig gebruik van maken. We noteren enkele goede kansen, maar de score komt vooralsnog niet in beweging. Tegelijk komen we ook in fases wat meer onder druk te staan. Dit komt ons positiespel niet ten goede, want er breekt ook zeker een fase aan waarin we de dit seizoen aangeleerde voetbalprincipes een klein beetje overboord gooien. Sommige wedstrijden zijn nu eenmaal zó spannend dat dit geen keuze meer is. En dan slaat het lot weer toe. Een speler van Scheveningen wordt in kansrijke positie tegen de grond gewerkt in onze zestien. Onverbiddelijk wijst de scheidsrechter naar de stip. De geweldige nummer 10 gaat achter de bal staan. Spanning maakt zich nóg meer meester van sportpark Hoekpolder. Nog twaalf minuten op de klok en dan deze strafschop… De speler van Scheveningen heeft zijn hoek gekozen, neemt zijn aanloop, schiet…. Katachtig ranselt onze Ruben de bal uit de goal, hetgeen een explosie van gejuich teweegbrengt. Ook de rebound wordt vakkundig verijdeld: we leven nog! Enkele minuten later krijgen wij een vrije trap op de helft van Scheveningen. Dick heeft gezien dat onze tegenstander zo nu en dan het spel snel hervat en ziet Ayoub vrij staan. Terwijl bij Scheveningen de poppetjes nog niet op de goede plek staan, ontvangt Ayoub de bal al. Zijn schot wordt gesmoord en belandt na een scrimmage voor de voeten van Bob. Hij haalt uit en schiet zo de 4-2 fantastisch tegen de touwen! Een kolkend Hoekpolder voelt dat de overwinning binnen handbereik is. Als de scheidsrechter enkele minuten voor het einde blaast, gaan de handen de lucht in en weten we dat we de eerste slag om de titel gewonnen hebben. Heerlijk!
Deze spelers schrijven hun eigen verhaal. Het hoofdstuk van vandaag noemen we het collectief. Want vandaag was een échte teamprestatie. Spelers op andere posities, duels uitvechten op bijna leven en dood, jouw eigen wedstrijd opofferen om het een directe tegenstander onmogelijk te maken om te voetballen, een gepakte penalty, omgaan met tegenslagen en tóch overwinnen… Vandaag was echt een prestatie van het collectief. En dus feliciteren we de helden van vandaag: Ruben, Bob, Dick, Jiwan, Ayoub, Mason, Milan, Timo, Roan, Tygo, Ion, Mischa, Marwand en Jayden. Ons verhaal gaat verder. Het volgende hoofdstuk wordt geschreven bij de Rijswijkse buren van Vredenburch. Eén wijze les moeten we dan meenemen: elke wedstrijd moet een sportheld zich weer opnieuw bewijzen. Vandaag hebben we een slag geslagen, maar de échte veldslag hebben we nog niet gewonnen. Die hebben we pas gewonnen als we de titel opeisen. Wordt ons verhaal een legende? Dat is een antwoord dat alleen onze spelers kunnen geven. Tot volgende week!
