Zaterdag 14 maart 2026
Als je de koploper bent, betekent dat dat er een target op je rug hangt. Er zijn in deze poule 11 ploegen die op ons jagen. Die positie brengt met zich mee dat je altijd op je hoede moet zijn, je je geen off-day kunt permitteren en dat je altijd moet streven naar een betere versie van jezelf. Dat we dit beheersen, moeten we vandaag aantonen als we aantreden tegen de huidige nummer 6 van de poule: Den Hoorn JO15-2.
De oplichtende cijfertjes op mijn polshorloge zijn onverbiddelijk als het alarm gaat: 6:00u. Want om 7:30u moet er verzameld worden voor de krachtmeting tegen Den Hoorn. Een zeldzaamheid vindt plaats: de kantine is zelfs nog niet geopend als we langzaam binnen druppelen. Gelukkig ziet een medewerker van Den Hoorn mijn ‘vroege ochtend strubbeling’ en tovert toch een bakkie koffie tevoorschijn en maakt mijn ochtend zo iets fijner. Helaas is de wekker voor sommigen een niet te overwinnen hindernis geweest, want zonder twee zich verslapende spelers zoeken wij de kleedkamer op. Dat is vervelend, want dat betekent dat we moeten schuiven in de startopstelling en dat is met de magere bezetting van de JO15-1 sowieso een uitdaging.
Op het frisse kunstgrasveld draaien we onze warming-up. Dat doen we natuurlijk zonder Camy die wij al enige tijd moeten missen en ook zonder Tygo, die de strijd tegen Vredenburchvorige week met een hamstringblessure moest staken. Gelukkig voor ons was Dani bereid om extra vroeg zijn bed uit te komen. Zo staan er even voor 8:30u twee teams klaar om de strijd met elkaar aan te binden in wat een heel belangrijk weekend voor ons is. Niet alleen onze wedstrijd, maar ook de wedstrijd tussen de nummers 2 en 3 (Duindorp en Scheveningen) staat vandaag op het programma. Kortom: de belangen zijn écht groot als de scheidsrechter (die een uitstekende wedstrijd zou gaan fluiten) de strijd in gang blaast.
Plichtmatig… Dat is het woord dat ik aan onze eerste fase geef. Het lijkt zo te zijn dat we er staan omdat het moet in plaats van omdat we het leuk vinden. En dat is een fenomeen dat ik de afgelopen week op de trainingen ook gemerkt heb. In plaats van nieuwe dingen – het trainen op het creëren en uitspelen van een overtal was het thema van afgelopen week – in je op te nemen, vinden we het leuker om wat met elkaar te stoeien, balletjes over te schieten en hebben we moeite om de concentratie op te brengen die nodig is om je doelen te halen. Dat uit zich zeker ook in deze wedstrijd. Het aangaan van een duel is bijvoorbeeld méér dan alleen je been uitsteken. Het binnenkoppen van een corner vraagt méér dan je hoofd intrekken op het laatste moment. En het absoluut willen winnen vraagt een hele andere benadering dan de benadering die wij vandaag hebben gekozen. Want het is niets meer of minder dan een keuze.. Je kiest zelf met welke instelling je op het veld staat. Dat is het beginpunt. Dat er ballen niet aankomen, niet goed worden aangenomen of dat je wat kansen mist is part of the game. Als je instelling klopt, hoor je daar niemand over. Wij spelen namelijk bij Semper Altius en niet bij Real Madrid. Maar als er iets mankeert aan de instelling, is dat iets dat (terechte) kritiek oplevert. U zult het al aan voelen komen, maar de JO15-1 is dus niet met het goede been uit bed gestapt. We komen vaak te laat, zijn te slap in de duels en zijn aan de bal erg matig. Het lijkt moeite te kosten om de bal bij een speler in hetzelfde shirt te bezorgen. Daartegenover staat een Den Hoorn dat gebrand is op eerherstel. Ze hebben namelijk al twee keer van ons verloren in deze jaargang en zijn vastberaden om dat niet nog eens te laten gebeuren. Den Hoorn heeft het dan ook goed voor elkaar. Ze lijken hier en daar wel wat versterkt te zijn, maar ze leggen een uitstekende wedstrijd op de kunstgrasmat. Ze troeven ons op meerdere vlakken af en zijn dan ook de partij die het meeste aanspraak maakt op een treffer. Die komt er dan ook zeker. Als na een minuut of 20 de bal in bezit komt van de zeer creatieve middenvelder van Den Hoorn, zijn wij (wederom) niet bij machte om een duel aan te gaan dat meer inhoudt dan alleen uiterlijke schijn. Hij ontdoet zich dus vrij makkelijk van zijn tegenstander en krijgt vanaf een meter of 18 de vrije kans om uit te halen. Dat doet hij uitstekend, want de bal verdwijnt in de hoek: 1-0 en de blaren waar we op moeten gaan zitten lijken zich af te gaan tekenen. Na de goal verandert er niet zo gek veel aan het spelbeeld. We zijn – geheel in overeenstemming met het tijdstip – nog altijd niet wakker geschud en blijven doen wat we de 20 minuten ervoor ook al deden. Tel daar uiterst domme overtredingen bij op die zelfs leiden tot een tijdstraf van Ion en het is logisch dat het chagrijn regeert als ik de kleedkamer instap tijdens de rust.
Het stormt in de kleedkamer. Want we vervallen steeds in dezelfde fout. We winnen een aantal keren, gaan vervolgens geloven in een soort onoverwinnelijkheid, combineren dat met gemakzucht en arrogantie in de trainingen en gaan vervolgens op ons gezicht in de competitie waarmee we onszelf weer alle kans ontnemen op de verwezenlijking van dat ene doel: terugkeren in de Hoofdklasse. Sommigen zullen het een groeicurve noemen, maar voor de meesten die nauw betrokken zijn bij dit team is het vooral frustrerend. We doen dan ook een beroep op de mannen om in de tweede helft te vechten voor wat ze waard zijn. Om een tegenstander weer ouderwets af te jagen. Om overtuiging te leggen in je duels en in je afwerking. Want ondanks dat Den Hoorn zich voor deze wedstrijd versterkt en opgeladen lijkt te hebben, hebben wij nog altijd de kwaliteiten om deze wedstrijd te winnen. Met die overtuiging stappen we dan ook naar buiten.
In de tweede helft zien we wel een iets beter Semper Altius. Maar nog altijd halen we bij lange na niet het niveau wat we kúnnen halen. Toch is dat wel voldoende om Den Hoorn meer terug te dringen. De flair waarmee Den Hoorn de eerste helft speelde, wordt wel tenietgedaan door de dadendrang van Semper Altius. Maar tot échte kansen leidt dit nog niet. Wel is het goed om te zien, want we doen dit dus met tien man. Ion zit in de eerste minuten van de tweede helft namelijk nog altijd zijn tijdstraf uit. Als we met elf man komen te staan, wordt de drang naar voren nóg wat groter. Maar je ziet ook dat naarmate er meer tijd verstrijkt, het geloof in een goed resultaat ook wegsijpelt. Den Hoorn houdt stand en lijkt op weg naar een goede overwinning op de koploper. We zien ook dat de frustratie wat meer toeneemt. Zo worden de duels weer wat steviger. Jiwan is iemand die altijd voorop gaat in de strijd, maar ditmaal gaat hij over de schreef met een forse overtreding. Dit levert hem dan ook een tijdstraf die ons niet goed uitkomt met de minimale achterstand die nog altijd op het bord staat. Ondanks dat we in ondertal staan, gaan we toch gewaagder spelen. We schuiven Bob door naar de spits en gaan achterin één op één staan. Den Hoorn reageert direct door ook een spits te offeren en meer mensen achterin neer te zetten. Ook op tactisch gebied worden de degens dus écht gekruist. Onze frustratie uiten we zo nu en dan ook naar de leidsman. Dit is een verschijnsel dat ik niet kan waarderen, want de beste man fluit een meer dan prima wedstrijd. Maar waardig verliezen is een vaardigheid die wij nog niet bezitten. Want verliezen gaan we… We zijn niet meer in staat om het Den Hoorn écht lastig te maken, ook niet als we weer met elf man komen te staan. En het zijn daarom de armen van de spelers van Den Hoorn die de lucht in gaan als de scheidsrechter voor het einde blaast. Wij feliciteren hen met de zeer terechte overwinning.
Ze zeggen wel eens: kampioen wordt je tegen de kleintjes. Dat bedoel ik niet respectloos naar onze tegenstander, want zij hebben terecht van ons gewonnen. Maar het is wél waar. Voor de wedstrijd tegen Scheveningen hoefde ik niemand te motiveren. Iedereen besefte wat er in die wedstrijd gevraagd werd. Het was een slijtageslag en uit die heroïsche strijd kwam onze JO15-1 als winnaar naar voren. Na die wedstrijd troffen wij onze Rijswijkse buren van Vredenburch waar we een goede (maar enigszins geflatteerde) overwinning boekten. Dan is het daarna zaak dat je het schip op koers houdt. Hard trainen, je bewust zijn van de trainingsdoelstelling, nieuwe spelprincipes in je opnemen in plaats van je erover te verbazen, je medespelers scherp houden en de focus houden op dat ene doel. Je ziet het: dat is best een opsomming. Maar als je deze facetten beheerst, ben je een ware kampioen. Vandaag hebben we laten zien dat we zo ver nog niet zijn. Het target waar ik in de inleiding over schreef, is van onze rug. De koppositie zijn we kwijt. Met hetzelfde puntenaantal als Scheveningen staan we tweede (op doelsaldo dus). Een aantal weken geleden schreef ik dat het de spelers zijn die bepalen of het door ons te schrijven verhaal een legende wordt. Dat is nog steeds zo. Een legende behoort nog steeds tot de mogelijkheden. Daarom ben ik heel benieuwd hoe deze spelersgroep – die de kwaliteit hebben om die legende te schrijven – op deze tegenslag reageert. Tot volgende week!
