Zaterdag 18 april 2026

It’s the most wonderful time of the year… Nee, u hoeft Parnassianiet te bellen. Ik weet heel goed dat we niet in december zitten waar deze woorden met enige regelmaat uit de radio klinken. Voor de voetballiefhebber is dit the most wonderful time of the year. Het zonnetje begint aan kracht te winnen waarmee het soms aangenaam vertoeven is langs de lijn, het einde van een lang seizoen begint zich af te tekenen en - het belangrijkste - de prijzen gaan verdeeld worden. 

In de kleedkamer hebben we het daarover. Want voor de voetballiefhebber is het weliswaar een fijne tijd, maar voor een speler komt er ook iets anders bij kijken: druk. Maar druk – zo vertellen we aan onze mannen – is iets wat je jezelf aandoet. Als je elke week probeert om de oefenstof van het trainingsveld mee te nemen naar de wedstrijd, elkaar positief aanmoedigt en gewoon laat zien wat je kunt, is er geen reden om die druk te voelen. Dan ga je wedstrijden niet zien als mogelijkheden om op je gezicht te gaan vlak voor de finish, maar dan ga je ze écht zien als kansen om dichterbij Scheveningen te komen. En dat is wat we keihard nodig hebben in deze zinderende titelstrijd.  

We spelen vandaag met een team dat er anders uitziet dan we normaal gewend zijn. Roan is er niet bij, want hij heeft met school de hele week de slingers opgehangen in Spanje. Mo is door ziekte geveld. Tygo en Camy zijn nog altijd geblesseerd, waarbij onze Camy wel goed op de weg terug lijkt te zijn. Gelukkig hadden we met Resul, Rossel en Yusuf Arslan mannen klaar staan om te helpen. Ook dát is Semper Altius: elkaar helpen waar het kan! Onze tegenstander van vandaag is Wippolder. Het is een lastig te bespelen ploeg die heel goed weet waar haar kracht ligt en dat ook op een goede manier gebruikt. Kortom: ook vandaag wacht ons weer een pittig klusje. 

Om 12:00u fluit de scheidsrechter (die zeer zeker een uitstekende wedstrijd zou fluiten) de wedstrijd dan in gang. Meteen maakt Semper Altius haar bedoeling duidelijk. Fanatiek wordt er gecoacht, druk gezet, afgejaagd en opgebouwd. Er staat een elftal op een missie. Maar de tegenstander heeft een aantal krachtpatsers in de ploeg en laat zich ook zeker niet onbetuigd. De voorbereiding van ondergetekende klopte aardig. De tactiek van Wippolder bestaat namelijk zoals verwacht uit het snel aanspelen van een sterke speler en van daaruit de lange bal spelen richting de linksbuiten. Laatstgenoemde is technisch zeer vaardig, heeft een goede passeeractie en heeft dus alles dus in zich om een probleem te gaan vormen voor ons. Verdedigend kiest een grote centrale verdediger altijd zó positie dat hij in de laatste linie snel kan ingrijpen als het moment daar is. Kortom: zowel in het aanvallen als in verdedigen lijkt Wippolder een strijdplan klaar te hebben liggen. Wij hebben dat ook. Ons strijdplan is gericht op de kwaliteiten die al onze spelers hebben. We zien daarom dat - als we eenmaal het tempo en de felheid van de wedstrijd geadopteerd hebben - we overgaan tot de eerste wapenfeiten. En die volgen elkaar snel op. We creëren in principe kans op kans. Soms komen we tot bijna op de doellijn en soms nemen we dat doel van afstand onder vuur. Maar de bal wil er niet in. Is er dan toch die druk? Wie zal het zeggen? Feit blijft dat de score al ruimschoots in onsvoordeel had kunnen zijn als een aloude voetbalwet intreedt: als jij hem niet maakt, doet de tegenstander dat wél. Bij een actie aan de linkerflank vuurt een speler van Wippolder op doel. Deze belandt uiteindelijk in een kluwen van spelers in de zestien. Ion heeft in principe de goede oplossing. Hij haalt de bal uit de drukte en speelt Ruben aan. Tot zijn ontzetting ziet hij dat de bal te kort is. Ruben doet er alles aan, maar de speler van Wippolder blokt zijn trap en de bal caramboleert het doel in: 1-0. Als trainer kijk je dan oplettend wat er gebeurt. Er zijn dan namelijk twee keuzes: óf de frustratie neemt het over en de wedstrijd zal verloren gaan óf je pept elkaar op. We kiezen dat laatste. Tot mijn tevredenheid krijgt Ion de aai over de bol die je als speler eigenlijk niet wil hebben, pept het team elkaar op met felle kreten (ik hoorde zelfs iets over domineren 😉) en we gaan weer klaar staan. Het wedstrijdbeeld kantelt wel. Nu is het bijna alleen maar Semper Altius dat aanvalt. Waar de lange bal in de eerste fase voor Wippolder een instrument was, is dat nu hun redmiddel. De bal wordt weg getrapt en Semper valt weer aan. Het is bijna een kopie van de film Groundhog Day waarin iemand steeds dezelfde dag beleeft. Over deja-vu’s gesproken: onze gedachten gaan ook angstvallig hard weer terug naar 14 maart 2026. Op die dag speelden wij ook zo’n wedstrijd waarin de bal er niet in wilde en dat leverde ons enige puntverlies in deze poule op. Maar het grote verschil met toen en nu is het spel. Er zitten geweldige aanvallen bij, we duelleren op het scherpst van de snede en we zijn gebrand om een herhaling van 14 maart te voorkomen. En dan gebeurt hetgeen we ook verdienen. De assist komt bij iemand vandaan die vandaag écht opstaat. Het is onze Dick die het soms moeilijk vind om tactische aanwijzingen van deze eigenwijze coach uit te voeren, maar vandaag bezig is aan een geweldige wedstrijd. Hij legt de bal heerlijk over de verdediging van Wippolder heen. Resul is los en kan naar zijn linkerbeen draaien. Die kans moet je hem niet geven: 1-1 en we zijn weer terug in de wedstrijd. En dat is net op tijd, want een aantal minuten later fluit de scheidsrechter voor de rust. 

Een punt is niet genoeg. Dat is de rode draad in de kleedkamer. Met een punt klinkt er straks gejuich op uit de contreien van Scheveningen. En dat willen we niet. Onze concurrent om de titelstrijd zou uiteindelijk óók een terechte kampioen kúnnen zijn, want ze hebben een geweldige ploeg. Maar die hebben wij ook. Ons seizoen mist een kroon en dat is een titel. Dus een punt is niet genoeg. Ons spel is er al zeker naar, maar nu moet de beloning in de vorm van goals wel volgen. 

De tweede helft is nog maar een paar tellen oud als we weer kans op kans stapelen. Resul heeft een iets te krachteloos schot als hij één op één gaat. Rossel omspeelt de keeper, maar komt net verkeerd uit om de bal in het lege doel te schuiven. De tijd tikt genadeloos door en de wanhoop komt ook steeds dichterbij. Ik hoor mijn geweldige teammanager Maurice achter mij zeggen: wat is het toch een k*tspelletje soms. En ik kan dat – zoals vaak bij Maurice (maar niet altijd) – alleen maar beamen. Terwijl we de secondes in ons hoofd stuk voor stuk dreunend horen wegsijpelen, kijken we naar een ploeg dat er werkelijk álles aan doet om de winst naar ons toe te trekken. Ondanks de stand, borrelt er een echt gevoel van trots op in mijn binnenste. Want uiteindelijk bestaat groei ook uit deze worsteling. Blijven vechten voor een resultaat terwijl de hoop steeds kleiner wordt. Hoewel ik die trots voel voor mijn hele team, licht ik er ook hier weer eentje uit. Hij gaat voorop in de strijd en schakelt bijna een hele wedstrijd lang de beste voetballer van Wippolder uit. Het is zelfs zó erg dat die speler in de tweede helft van kant wisselt. Ja, ook onze Timo is écht bezig aan een fantastische wedstrijd. We zijn aanbeland in de laatste fase van de wedstrijd. De tegenstander voelt conditioneel ook de gevolgen van het constant onder druk staan. De gaten worden groter en onze kwaliteiten kunnen dan fataal zijn. Eerst is het nog Mason die fantastisch uithaalt van een meter of 25. De bal daalt snel en de keeper heeft een werkelijk fantastische redding in huis. De spanning is bijna niet te houden. Het is uiteindelijk een minuut of 14 voor tijd als Resul de diepte in wordt gestuurd. Hij trekt naar binnen toe en heeft de bal goed liggen voor het schot. Dat volgt en een orkaan van gejuich barst los: 1-2! Achter mij zit Milan stiekem te grinniken om de ontlading bij mijn gejuich. De glimlach op zijn gezicht zegt ook alles: het leeft in deze groep. Ook nu klinkt het besef door dat we er nog niet zijn en gaan we weer klaar staan voor ongetwijfeld een spannend slot. Maar die spanning doen we zelf een beetje teniet als Resul een paar minuten later uit haalt. De bal lijkt veilig in de handen van de keeper te belanden, maar hij tast mis. De bal rolt tergend langzaam in het netje: 1-3. In de minuten daarna zijn we echt nog wel ontketend. De ene na de andere aanval rolt op het doel van Wippolder af. De gretigheid waarmee we spelhervattingen nemen lijken te wijzen op een nog altijd gelijke stand. Het toont aan dat we alles uit de wedstrijd willen halen wat erin zit. De frustratie bij de tegenstander neemt ook zichtbaar toe. Een vreselijke tackle op Timo leidt gelukkig niet tot fysieke schade. Daarvoor geldt het adagium dat ik altijd roep als een speler hard geraakt wordt: hoe beter je bent, hoe harder ze je willen raken. Neem dat maar aan van iemand die dat adagium in zijn eigen wedstrijden als verdediger ook wel eens uitvoerde 😉 En dan klinkt het laatste fluitsignaal. De wedstrijd is ten einde en met drie welverdiende punten zoeken we de kleedkamer op. 

Vorige week was ik erg ontevreden met de winst. Dat klinkt gek, maar vorige week hadden wij er meer uit kunnen halen. In een seizoen dat op details beslist lijkt te gaan worden, kan dat fataal zijn. Maar vandaag gloeit er niets anders dan trots in mij. We spelen een wedstrijd waarin we heer en meester zijn en krijgen met de 1-0 een flinke tik op de kin. We staan op en vechten ons een weg naar de overwinning. In dit verslag had ik 13 jongens kunnen noemen die allemaal een onmisbare bijdrage hebben geleverd aan dit resultaat. Van keeper tot verdedigers, van verdedigers naar middenvelders en van onze middenvelders naar de voorste linie: iedereen speelde met het mes tussen de tanden. Ik denk dat ik ook namens de aanwezige toeschouwers spreek als ik zeg: Mannen, bedankt! Bedankt voor een geweldige pot! Ik denk dat ik ook namens de toeschouwers spreek als ik vraag: Willen jullie het de volgende keer iets minder spannend houden? Maar dat zal een utopie zijn. Wij gaan een hele hete maand mei in. Niet alleen qua temperatuur (wishful thinking), maar we gaan een zinderende ontknoping tegemoet. 


Ik ga de term van ESPN pikken: FOMO. Dat is bij ESPN Fear Of Missing Ontknoping. Ons programma in de maand mei: 
9 mei – Leidschenveen (u), 13:15u
16 mei – Quick (t), 10:15u
30 mei – Duindorp (u), 12:00u

Ik  doe bij deze een oproep: zorg dat je erbij bent. Schreeuw ze naar die titel. Niet omdat ik dat leuk vind, de bar-omzet omhoog moet of omdat we het anders niet kunnen. Nee. Weet je waarom ik die oproep doe? Omdat de spelers het zó verschrikkelijkverdienen!