Er zitten slechts 24 uur in een dag. Die 24 uur laten zich best snel vullen, zeker als je – zoals ondergetekende – twee teams hebt waar je de verantwoordelijkheid (deels) voor draagt. Het maakt het leuk, interessant en spannend. Maar heel soms zitten er dan te weinig uren in een dag. Tegelijk moet het verhaal van de O16-1 op papier gezet worden. Deze mannen zijn namelijk bezig aan een missie. En die missie is de titel in de 1^e klasse – 02. Samen met Leidschenveen strijden zij om dat ene felbegeerde labeltje op te mogen plakken: kampioen! 


Vandaag wacht de krachtmeting tegen HVV. HVV staat in de middenmoot van deze poule, maar dat maakt het des te gevaarlijker. Het kan dan namelijk vriezen of dooien. Net als met onze ploeg. Want winnen is fantastisch, maar op een gegeven moment leidt dat winnen naar een moment waarop er iets anders bij komt kijken: druk. Het is dus even de vraag hoe deze mannen bestand zijn tegen de druk die deze fase van de competitie met zich meebrengt. 

Het vuurwerk schiet de lucht in als we ons voor de warming up naar het veld begeven. Tegelijk begint het eerste elftal van Semper Altius namelijk aan zijn kampioenswedstrijd tegen Quick Steps voor promotie naar de 4^e klasse. Ondanks dat het niet voor ons is, voet het wel zo. Er vormt zich zo een fantastische sfeer op het sportpark Hoekpolder. Terwijl Rayande aanwijzingen schreeuwt naar de spelers voor de warming up en er zich achter hen een rookgordijn optrekt, denk ik: Ja, het zijn echt (mijn) helden waarover geschreven mag worden. 

De scheidsrechter van dienst controleert even de namen, houdt zijn praatje en zet rond de klok van 15:00u de wedstrijd in gang. In onze wedstrijdbespreking hebben we het gehad over de druk. Druk die je bij jezelf weg kan nemen door de score snel te openen. Hoe langer dat duurt, hoe hoger de druk wordt. HVV verslikt zich meteen in een diepe bal van ons en zo kunnen we na 10 seconden al op het doel af. Helaas blijkt dat ook voor ons te vroeg in de wedstrijd, want deze opgelegde kans laten we liggen. Ondanks dat we geen raketgeleerden zijn, schuilt er wel waarheid in onze besprekingen. Dat blijkt ook in deze wedstrijd. We voetballen namelijk niet alleen tegen HVV, maar voornamelijk tegen onszelf. En dat is tegen een tegenstander als HVV niet wenselijk. Op veel plekken in het veld komen we te laat, we zijn niet stevig in onze duels en we hebben het vizier allesbehalve op scherp staan bij het afwerken. Een gevoel van: het zal toch niet? bekruipt ons. Het is gek om zo’n gevoel te hebben als op het veld naast je al twee keer een orkaan van gejuich op klinkt (het eerste elftal was dus op voorsprong gekomen). En dan plots, eigenlijk uit het niets is er een opleving aan roodwitte zijde. Onder aanmoediging van de jongens in de dug-out – die feilloos aanvoelen dat er gif moet komen – belandt de bal in de voeten van Resul. Hij ziet dat Rossel door is gelopen en geeft hem mee. Met een schot waar wat frustratie in lijkt te zitten, verrast Rossel de keeper in de korte hoek: 1-0. Je zou denken dat de goal een bevrijding is, maar dat is vooralsnog niet het geval. Doordat we ons eigen niveau niet écht halen, houden we onze tegenstander in de wedstrijd. Langzaam zie je ook dat het geloof in een resultaat levend blijft bij HVV, iets wat de coach ook (terecht) blijft benadrukken. Normaal voel ik dat niet zo, maar in dit geval ben ik blij dat de rust even aanbreekt zodat we de puntjes op de i kunnen zetten. 


In de tweede helft brengen we verse krachten. Onze Stijn – die 3 weken in Griekenland op studiereis was – is terug en mag zijn opwachting weer onder de lat maken. Wij bedanken Ruben (O15-1) voor het uitstekend invullen van het gemis van Stijn. Verder brengen we Sam en Jordi voor de nodige felheid. Als je dan zoekt naar woorden die de tweede helft omschrijven, zou ik kiezen voor: net niet. We creëren een aardige stortvloed aan kansen, maar het benutten ervan is lastig. Tegelijk komt ook HVV steeds meer in hun spel en begint er zich dus een serieuze uitdaging af te tekenen op veld 2 van sportpark Hoekpolder. Stijn begint het steeds drukker te krijgen en stiekem hoop ik dat hij geen Griekse tragedie mee heeft genomen na zijn studiereis. Kans op kans wordt gemist, zelfs vanaf de 5-meter lijn krijgen we de bal er niet in. Naarmate de minuten weg tikken, kentert het speerpunt van de wedstrijd ook. Want in plaats van de tweede willen maken, wordt het in deze fase van de wedstrijd vooral belangrijk om de gelijkmaker te voorkomen. Een gelijkspel zou best wel eens de doodsteek voor de titelaspiraties kunnen zijn, want Leidschenveen had hun wedstrijd eerder op de dag al met 4-1 in hun voordeel beslecht. Kortom: alle hens aan dek bij Semper Altius! Zenuwachtig kijk ik steeds op de klok. Als de laatste 5 minuten aanbreken, is het een komen en gaan van tevredenheid en verbazing. Tevredenheid omdat een deel van het team door heeft dat er in de beperkte minuten gekozen moet worden voor balbezit. Verbazing omdat niet iedereen diezelfde mening deelt en er aan de bal af en toe keuzes worden gemaakt die mijn haren (en dat zijn er niet veel) een tint grijzer doen worden. In de laatste minuut is er zo’n keuze. We dribbelen in plaats van spelen en lopen ons vast. HVV kan er nog uit met 4 man. De bal wordt voorgezet en is op maat. De spits kan uithalen, Stijn hangt al in de lucht en tot onze opluchting zeilt de bal over de lat heen. Pfff!! Het is een enerverend einde van een moeizame wedstrijd, maar de 3 punten zijn binnen! 

Deze wedstrijd gaat niet de geschiedenisboeken in als een wedstrijd om van te smullen. Maar ik hoop wel dat deze wedstrijd de boeken in gaat als in: goed dat we die tegen HVV over de streep trokken! Want het maakt verschil. De JO16-1 heeft één punt voorsprong op Leidschenveen. Dat ene punt is een wereld van verschil. Want weet u welke wedstrijd er volgende week op het programma staat? Semper Altius – Leidschenveen! Een directe confrontatie om de titel! Als Semper Altius deze wedstrijd wint, is de titel een feit. Spelen we gelijk, dan kunnen we het dinsdag de 26^e afmaken tegen Graaf Willem (thuis). Over dat andere scenario denken we niet na. Ik neem u weer even terug naar de rode draad aan het begin. De JO16-1 is het waard om over te schrijven. Ons laatste hoofdstuk moet nog geschreven worden. Bent u daarbij? 23 mei om 12:30 op veld 1 van sportpark Hoekpolder! Tot dan!