Zaterdag 30 mei 2026
Het sportpark van Duindorp aan de Houtrustlaan in Den Haag ligt er weer stil bij. Slechts wat lege flesjes zijn achtergebleven als stille getuigen van wat zich er af heeft gespeeld op zaterdag 30 mei 2026. Het is de dag die al wekenlang rood omcirkeld staat in de agenda van iedere supporter van de JO15-1. Het is de dag dat het kampioenschap veilig gesteld kan worden! Een eenvoudig klusje is dat absoluut niet. De tegenstander van vandaag is Duindorp. Duindorp herbergt een aantal uitstekende spelers en is een elftal dat hard werken combineert met goed voetbal. In alle opzichten belooft het een hete middag te worden aan de Houtrustlaan, want inmiddels klimt de temperatuur ook richting een fijne 21 of 22 graden.
Kampioenswedstrijden zijn eigenlijk nooit goed. Dat houden we onze spelers voor. De druk is namelijk in dit seizoen nog nooit zo hoog geweest als nu. Dat betekent dat we misschien genoegen moeten nemen met iets minder kwaliteit, maar wel met de blik op het resultaat. Er moet gewonnen worden. Bij een gelijkspel of een nederlaag moeten de felicitaties namelijk naar de velden die letterlijk 50 meter verderop liggen; die van Scheveningen. Het is dan ook zeker niet onlogisch dat er onder de toeschouwers ook een rij van jongens in het groen van Scheveningen te ontdekken zijn. Ook zij kunnen tenslotte vandaag de titel pakken. U merkt het al: het is bijna een vulkaan die op uitbarsten staat op het sportpark rond de klok van 12 uur.
De teams staan klaar en wachten op het eerste fluitsignaal van de scheidsrechter om dan eindelijk te beginnen aan de wedstrijd die velen in gedachten al 100x gespeeld hebben. Achter het doel ontbrandt er een schitterend vuurwerk en aan de andere kant verlichten roodwitte fakkels het decor. Heroïsche beelden die de spelers (en ik) zeker nooit meer zullen vergeten. Gesterkt door dit steuntje in de rug van onze hondstrouwe supporters gaat dan de wedstrijd eindelijk beginnen. Onze stelling dat kampioenswedstrijden nooit goed zijn, lijkt in de eerste fase in elk geval te kloppen. Dat komt ook doordat Duindorp de nodige agressiviteit in de duels legt en in alles laat blijken dat wij het niet cadeau gaan krijgen vandaag. We zijn daardoor wat geïntimideerd (waarbij de druk van deze wedstrijden daarin natuurlijk ook een aandeel heeft). Het eerlijke oordeel is dan ook dat Duindorp het betere van het spel heeft. Het leidt tot een bepaalde angst, zeker ook aan de kant. Onze Mason kreeg uitgerekend deze week last van een knie die op slot sloeg en er niet meer uit ging. Hij staat dus op krukken langs de lijn en heeft zijn verdriet en teleurstelling over het missen van deze wedstrijd omgezet in een brandende ambitie. Zelden heb ik een speler zó mee zien leven. Fanatiek schreeuwt hij zijn team naar voren.
Maar naar voren is een richting waar we eigenlijk de eerste fase zelden naartoe gaan. Wij worden achteruit gedrukt en eigenlijk is dat wel voor het eerst in deze competitie. Terwijl de supporters radeloos worden, slaat het sportieve noodlot dan ook toe. Een corner van Duindorp zeilt over Ruben heen. Bij de tweede paal is een speler van Duindorp opgedoken die de bal ongehinderd binnen kan koppen: 1-0. Een collectief gevoel van onmacht daalt over de spelers en supporters van Semper Altius heen. Het zal toch nu niet mis gaan? Eventjes zijn we uit het veld geslagen. Maar langzaam keert de vechtlust terug. Je ziet het in de duels die zo af en toe over het randje gaan. Je ziet het aan de manier waarop we jagen op de bal. Je voelt de krachten bijna toenemen. Toch slagen we er nog niet in om dicht bij het doel van Duindorp te komen. Met zijn vieren op een rij heeft Duindorp het gewoon prima op orde. Elke lange bal wordt onderschept en telkens is de rugdekking goed op orde. Als de rust bijna aanstaande is, heeft Dick de bal. Hij dribbelt even en wacht tot er een tegenstander is die druk gaat zetten. Tygo is inmiddels begonnen aan een loopactie. Dick heeft een op maat gemaakte pass in huis. Tygo laat de bal langs hem en zijn tegenstander heen gaan en vuurt vrij plotseling. Hij verrast de keeper in de korte hoek: 1-1 en een orkaan van gejuich is het gevolg. Het rustsignaal is – zeker met de hard oplopende temperatuut – een welkome onderbreking van de spanning die zich inmiddels diep in ons genesteld heeft.
Nog 35 minuten om te vechten voor de titel. 35 minuten waarin je nog het verschil kunt maken. 35 minuten die nog staan tussen jou en eeuwige roem. We brengen verse krachten met Nick, Marwanden Mo. Dani was in de eerste helft al ingevallen. Ook Ion maakt weer zijn opwachting. We bespreken de variatie die wij in ons spel moeten leggen, het geduld waarmee we moeten opbouwen en de overtuiging waarmee we niet alleen kansen moeten creëren, maar ze ook af moeten maken. Met een schreeuw van overtuiging stappen we weer die onverbiddelijke zon in.
In de rust hebben we de waakvlam weer aangestoken. Marwanddoet dat oplaaien. In zijn eerste actie al legt hij werkelijk het vuur aan de schenen van zijn tegenstander. Ondanks dat zijn actie niet leidt tot een doelkans, is het vuur nu écht aan. Op elke positie ontwaakt er een leeuw die niet eerder zal stoppen met jagen totdat de prooi overwonnen is. Ook in de dug out zijn we in gedachten bij elk duel, elk schot en elke verdedigende actie. Na een minuut of vijf werpt dat vuur zijn vruchten af. Het is Marwand die de bal ontvangt en vanaf een meter of 20 ziedend uithaalt. De keeper heeft geen antwoord op het schot: 1-2! Voor het eerst staan we letterlijk op pole position voor de titel! Wederom ontbrandt er een vuurwerk dat rijendik kippenvel veroorzaakt over mijn hele lichaam. Dit keer sluipt er geen angst in de ploeg, maar pure vastberadenheid. We blijven druk houden, elke keer als de tegenstander wil opbouwen. Duindorp offert zelfs een spits op om op het middenveld beter aanspeelbaar te worden. Maar het werkt niet. We zijn oppermachtig. Toch is de marge van één goal een gevaarlijke. Eén tegendoelpunt en Scheveningen pakt poleposition weer over. De druk is voor Duindorp duidelijk een fenomeen waar ze geen antwoord op hebben. Op eigen helft blijven ze stranden en telkens weer rolt er een roodwitte golf op ze af. Het is uiteindelijk een scrimmage waaruit Mo de bal vrijmaakt. Met een heerlijke tik zet hij ons op 1-3! Het begint er nu écht op te lijken. Maar er is nog zeker 20 minuten te spelen. Enkele minuten later is het Duindorp dat er gevaarlijk uit komt. Aan de rechterflank is de aanvaller erlangs en met een diagonaal schoot vuurt hij op doel. Ruben moet helemaal gestrekt en tikt de bal naar de zijkant. Daar komt een andere speler van Duindorp aangesneld. Ruben is snel weer op zijn voeten en met diezelfde voeten keert hij de tweede inzet ook. Alsof er een goal gemaakt is… Zo hard klinkt de bewondering voor de dubbele redding waarmee hij onze voorsprong verdedigt. Wát een wedstrijd! Maar zo’n wedstrijd slurpt krachten. Dick heeft werkelijk álles gegeven als hij gewisseld wordt. Moegestreden loopt hij via de rand van het veld naar de dug out. Ook hij ziet dat we er weer vandoor zijn. En ook hij ziet dat Tygo na een actie aan alle twijfels een eind maakt en de 1-4 tegen de touwen schiet! Hoe moe hij ook was, ik zie hem voorbij de dug out sprinten en zich in de massale spelershoop boren die zich inmiddels rond Tygo gevormd heeft. Snel brengen we onze laatste wissels. Onze Milan, Roan, Camyen Timo betreden de arena waarin wij ons waarschijnlijk kampioen mogen gaan noemen. Milan onderscheidt zich meteen door de bal bij Tygo te bezorgen. De tegenstander wordt er gek van, maar weer promoveert Tygo een kans tot doelpunt: 1-5. Langzaam maar zeker beginnen de supporters rustiger adem te halen. Ondergetekende is het calm and collected ver voorbij, iets dat bij de spelers in de dug out tot een spottende lach leidt. Terwijl de klok langzaam richting dat laatste verlossende fluitsignaal tikt, is er nog een kers op de taart. Uit een voorzet van Milan kopt Tygo de 1-6 binnen! Het aftellen is begonnen. Vóór de dug out gaan we staan en pakken elkaar vast. Het alarmpje op mijn telefoon gaat al. Maar de scheidsrechter wil er nog niet aan. Maar dan…. Drie fluitjes! Semper Altius JO15-1 is kampioen!!!! Een uitbarsting van geluid volgt.. Uit tientallen kelen en uit de vuurmonden van het resterende vuurwerk. Deze spelers hebben het geflikt! Wát een ontknoping! Wát een seizoen! Wát een team!
Op Semper Altius wacht een groots ontvangst. In de kantine van onze thuishaven knalt hét kampioenslied We are the champions! uit de speakers. Er worden foto’s gemaakt, bloemen uitgedeeld en fantastisch mooie woorden gesproken. Er wordt gelachen, terug geblikt, gedronken en gegeten. Er worden herinneringen gemaakt voor het leven…
En dan is het klaar. De strijd is gestreden, het laatste fluitsignaal heeft geklonken. Meer dan 1.890 minuten zijn er gespeeld. Maar liefst 110 keer mochten we juichen om een goal van Semper Altius JO15-1. Dat is een gemiddelde van 4,1 goal per wedstrijd. Treuren om een tegengoal deden we 32 keer. Gemiddeld is dat 1,2 goal per wedstrijd. In 10 wedstrijden hoefden we niet te treuren, want 10x haalden we een clean sheet. Bovenstaande leidt tot 27 wedstrijden waarvan we er 22 wonnen. Dat is een winstpercentage van 81,5%. Slechts één keer kon een tegenstander ons op een gelijkspel houden. In 4 wedstrijden waren wij het die aan het kortste eind trokken. Het zijn rapportcijfers waar je mee thuis mag komen. En dat mogen jullie, JO15-1!
Hier zit een ontzettend tevreden en dankbare coach. Je hebt vaak van die mooi clichés als: de bestemming is niet belangrijk, maar de reis ernaartoe. Ik zou dat wel iets willen aanpassen. De reis naar de bestemming wordt bepaald door diegenen met wie je reist. Jullie waren geweldig! Ik heb ontzettend genoten van het samenwerken met jullie! Nog twee trainingen en een toernooi, dan zit het erop! Ik wens jullie alvast een geweldige zomer! En voor de vaste lezers van de verslagen (ik heb begrepen dat er hier en daar op de club een verdwaalde fan rondloopt): Geen zorgen! Na de zomer zijn we weer terug! Ook voor jullie een mooie zomer gewenst! Op naar barbecues, zon, zee, strand en een wereldtitel voor Oranje!
