Zaterdag 19 september 2026
De herfst strekt langzaam maar zeker haar tentakels uit over het jaar 2026. De regen valt – in tegenstelling tot de zomer – veelvuldig, de natuur kleurt bruin en geel en de wind wordt guurder. Tegelijk schijnt de zon voor de O17-1, want vandaag is de dag dat onze doelstelling gehaald kan worden. Winst tegen MVV ’27 is (officieus) al voldoende om niet op de laatste plek van deze poule te eindigen en dat is de doelstelling.
In de week voorafgaand aan de wedstrijd is het woord onderschatting wel een aantal keer gevallen. Maar in de Hoofdklasse lopen geen koekenbakkers. Misschien zijn sommige teams beter op elkaar ingespeeld dan andere teams, maar iedere speler in deze Hoofdklasse heeft bepaalde kwaliteiten. We hebben dus deze week zeker geprobeerd om de groep scherp te krijgen voor deze uitermate belangrijke wedstrijd. Hier hoorden trainingen bij op hoge intensiteit, iets dat door de jongens goedkeurend in ontvangst werd genomen. Het toont de ambitie die de jongens hebben. Nu wordt het tijd om te zien of we de daad ook bij het woord kunnen voegen.
Jacco is hersteld van de rugklachten die hem in de zomer bezig hebben gehouden, dus hij hanteert de fluit weer vandaag. Een vertrouwd gezicht weer terug op sportpark Hoekpolder. Na een goede warming up staat er een voor de gelegenheid helemaal in het rood gestoken Semper Altius gereed, klaar om achter de in de voorbereiding geschetste doelstelling een vinkje te zetten. De fluit snerpt over het sportcomplex en we gaan van start. MVV ’27 is gekomen om te winnen, zoveel is na de eerste minuten wel duidelijk. Ook bij hen moet de hatelijke nul uit de stand, dus gaan ze zeer fel van start. In de wijze waarop ons dat verrast, zie ik dan toch terug dat de boodschap op de trainingen niet volledig is overgekomen. We zijn over het algemeen overal op het veld te laat, krijgen maar moeilijk druk op de tegenstander en missen gewoon de urgentie die wij nodig hebben om in onze duels te komen. Ik moet zeggen dat dat een patroon is dat zich nu wel herhaalt. Ook in de wedstrijd tegen RKDEO waren we niet vanaf het begin van de wedstrijd aanwezig. Natuurlijk heeft dat soms ook te maken met de kracht van de tegenstander, maar in deze wedstrijd zijn wij minimaal gelijkwaardig aan MVV en mag dat dus niet gebeuren. Ik schreef het al eerder in mijn verslagen: ons verblijf in de Hoofdklasse zit vol met wijze lessen. Die maken van ons uiteindelijk betere voetballers, maar het zou wel fijn zijn als we die lessen een volgende wedstrijd in zijn geheel toe kunnen passen. Hoewel MVV ’27 dus op ons eigen sportpark de overhand heeft, komen ze niet tot heel goed uitgespeelde kansen.
Onze verdediging is hard aan het werk en slaagt er vooralsnog in om MVV wat verder van ons eigen doel te houden. Zelf komen we ook wel tot wat kansjes, maar eigenlijk mag het niet echt naam hebben. Het is dan ook eigenlijk een donderslag bij heldere hemel als de score geopend wordt. Dick stoomt op en heeft oog voor Finnley die aan de rechterzijde diep gaat. De bal is op maat. Of het nou een voorzet is of een ‘bewussie’ houden we in het midden (zelf houdt hij natuurlijk vol dat het dat laatste was), maar de bal verrast de keeper volledig in de korte hoek: 1-0. De hoop vlamt in mij op dat deze goal het startsein is voor het nemen van initiatief in deze wedstrijd. Want in dat geval koersen wij af op handhaving. Toch blijft de middelmaat regeren. Ik denk dat futloos misschien het juiste woord is. Er zit geen fut in het druk zetten, in het afjagen, in het duelleren en eigenlijk ook niet in het opbouwen. De lange bal wordt veelvuldig gehanteerd zonder dat er een idee achter lijkt te zitten. Toch lijkt de klok in ons voordeel weg te tikken, want de rust is aanstaande. Als letterlijk de laatste seconden aanbreken, is er weer een voorbeeld van hoe een gebrek aan druk kan leiden tot schade. Voorin jagen we de centrale verdediger niet voldoende af. Hij kan opstomen – net als Dick eerder in de wedstrijd al deed – en mag een bal geven op de aanvaller die ongemerkt uit de rug van onze verdediging weg is gelopen. Koelbloedig pakt hij het cadeautje uit: 1-1. Het chagrijn is enorm als we de kleedkamer in gaan voor de rust.
In die rust dondert het wel even. Want hoe kan het nou dat je in een wedstrijd waarin je je verblijf in de Hoofdklasse kunt verlengen, dít op de mat legt? Hoe kan het dat de tegenstander in alles meer laat zien dat ze willen dan wij? Natuurlijk ervaar je een zekere mate van druk, maar dat hoort er wel bij op dit niveau. Als je écht op termijn mee wil doen om de hogere plekken, mogen wedstrijden als deze geen probleem zijn. En een goal tegen in de laatste seconden? Daar is maar één verklaring voor: gebrek aan scherpte. Je moet op dit niveau 2x 40 minuten (en een beetje) geconcentreerd blijven. Anders kun je verzinnen wat je wil, maar dan gaan je dromen niet in vervulling. Scherpte dus…
De tweede helft is nog geen twee minuten oud als we een bal niet goed verwerken, niet scherp zijn op de tweede bal en een aanvaller van MVV ’27 de bal op een presenteerblaadje geven. Wéér pakt MVV het cadeautje graag uit. Sinterklaas is nog niet eens begonnen aan zijn reis vanuit Spanje naar ons kikkerlandje, maar hier worden al heel gul presentjes uitgedeeld. Maar goed: we hebben nog 38 minuten om het tij te keren, zou je denken. Daarvoor heb je wel nodig dat je heerst op het veld. In de eerste 20 minuten van de tweede helft gebeurt dat nog niet echt. Ja, we hebben wel meer de bal dan in de eerste helft en ook meer de bal dan de tegenstander. Maar hetgeen we ermee doen is kwalitatief niet goed genoeg om het de tegenstander lastig te maken. Telkens weer lopen we ons stuk op de roodwitte muur van MVV en staan zij uiterst geconcentreerd te verdedigen in hun jacht op de eerste punten. Na 20 minuten nemen we wel steviger de overhand. Kansen worden meer bij elkaar gespeeld, maar we maken daarin (weer) niet altijd de beste keuze aan de bal. Dribbelen waar gespeeld en doorbewogen moet worden, voorzetten terwijl de bezetting voor het doel wat magertjes is, omschakelen in een te laag tempo, ik kan wel even doorgaan… We stralen ook te weinig uit dat we nog wat willen, vind ik. Spelhervattingen doen we lang over terwijl in mijn ogen de gretigheid ervan af moet spatten in deze laatste fase van de wedstrijd. We schakelen naar andere systemen in de laatste 10 minuten. We gaan over in een 4-3-3 om voorin meer stootkracht te hebben. Later schakelen we nog naar een 3-4-3 waarbij we achterin één tegen één durven te staan om nóg meer daadkracht te kunnen tonen. Tussen deze wisselingen door is er nog wel iets prachtigs: Semper Altius loopt over van talent. Eén van die talenten is Coen uit de O15-1. Regelmatig traint hij al bij ons mee en vandaag maakt hij onderdeel uit van de wedstrijdselectie. En dat doe je natuurlijk niet zonder ook je debuut te maken. Zelfs in een wedstrijd waar de druk zo hoog is als die ik net omschrijf? Jazeker, zelfs dan. Want waar onze prestaties op de ranglijst zeker heel erg belangrijk zijn, is het ook belangrijk om onze talenten op te leiden. Dat doen we door ze onderdeel te laten zijn van de groep en ze soms gewoon – net als nu – voor de leeuwen te gooien. En tussen u en mij: dat kan Coen prima aan. Het is dus weer een mooi gezicht als er een debutant het veld in rent voor zijn eerste minuten in de O17-1. In onze jacht op in elk geval een punt en daarmee het consolideren van onze puntenvoorsprong op MVV ’27 doen we er écht nog alles aan. Vrije trappen worden de zestien ingepompt zonder ook maar rekening te houden met een restverdediging. De laatste vrije trap wordt genomen door Ruben terwijl de andere tien spelers zich in de zestien bevinden. Maar nadat die aanval is afgeslagen, klinken die drie onverbiddelijke fluitjes en is een verlies tegen MVV ’27 een feit.
Nu ik zo dit wedstrijdverslag aan het typen ben en ik in gedachten weer terug ben tussen die witte krijtlijnen, vechten verschillende gevoelens om voorrang. Natuurlijk ben ik gefrustreerd en teleurgesteld. Dat komt omdat wij onszelf vorige week in een fantastische uitgangspositie hebben gemanoeuvreerd met goed voetbal en een flinke dosis vechtlust tegen DSVP. In deze wedstrijd – waarin we af kunnen maken wat we begonnen zijn – bewijzen we onszelf zo’n vreselijk slechte dienst door niet scherp te zijn. Een goal vlak vóór rust en vlak na rust kan en mag niet gebeuren. Dat is geen kwaliteit van de tegenstander, maar een gebrek van ons. Maar die gebreken worden wel keihard afgestraft. Tegelijk is dit patroon wel de groeicurve van een elftal. Dat gaat niet in één rechte lijn omhoog, maar in golven. Je moet ook de dalen hebben gekend om te waarderen wat er op de top te zien valt. De komende zware uitwedstrijden bij Laakkwartier en Vredenburch zullen uit wijzen of we onderweg genoeg geleerd hebben. En weet u: Semper Altius is meer dan alleen ons team. Het doet me dan ook ontzettend gloeien van trots als ik zie dat de O17-1 wéér een debutant heeft begroet. Het maakt me ook trots dat mijn spelers na hun wedstrijd andere teams helpen. En het maakt me trots dat de eerste speler van de O17-1 zijn vrijwilligerstaak heeft afgevinkt. Al onze spelers gaan dit jaar minimaal één vrijwilligerstaak doen voor de club. Onze Ion heeft de vlag gehanteerd bij de wedstrijd van de O17-2. Samen met hem het arbitrale duo zijn bij die wedstrijd heeft mijn weekend wel weer een beetje beter gemaakt. Een klein beetje. Op naar een spannend slot van deze competitie!
