Zaterdag 26 september 2026
Normaal gesproken check ik altijd ruim van tevoren even de route naar het te bezoeken sportpark. Je wordt dan niet verrast door wegwerkzaamheden of omleidingen. Zo voorkom je dat zo’n 14 gezichten je gemeen grijzend aan kijken omdat je te laat bent (en dan ook als trainer met de gevreesde dobbelsteen moet gooien). Vandaag hoeft dat niet. De kans dat ik tijdens die wandeling van 200 meter verrast wordt door een omleiding is niet zo groot. Vandaag spelen we namelijk bij Laakkwartier, een club die op een steenworp afstand ligt van mijn huis. Het is dus een uitwedstrijd die dichterbij is dan een thuiswedstrijd 😉
De O17-1 is bezig aan een mooi avontuur in de Hoofdklasse. Als nieuwkomer hebben wij één belangrijke doelstelling: geen laatste worden met de kans op degradatie naar de 1e klasse. De kans op verwezenlijking van die doelstelling is er nog altijd. Het staat dicht op elkaar in de poule. Winnen we vandaag, dan staan we tweede. Maar verliezen we vandaag, dan kan het zomaar zo zijn dat we op die gevreesde laatste plek terecht komen. In Laakkwartier treffen we een tegenstander van formaat. Na het afgelopen seizoen zijn zij gedegradeerd uit Divisie-5 en ze zijn erop gebrand om snel weer terug te keren. Een botsing tussen verschillende doelstellingen dus en een zeer interessante krachtmeting. Deze krachtmeting is er eentje die Finnley aan zich voorbij moet laten gaan. Hij zal er in verband met een knieblessure helaas 4 tot 6 weken niet bij zijn. Wij wensen hem veel sterkte en hopen dat hij snel(ler) weer terug is.
De omstandigheden aan de Jan van Beersstraat in Den Haag zijn geweldig. Het zonnetje schijnt zodanig dat een shirt vandaag voldoende is. Eric (de vader van Bob) is zo vrij geweest om het hele team te voorzien van polo’s, dus ook ondergetekende staat er in stijl bij. Zo rond de klok van 12:30u zet de scheidsrechter de wedstrijd in gang. Bij uitwedstrijden is er soms nog wel eens wat te klagen over de scheidsrechter, maar dat gaat in dit geval niet op. Deze man zou een geweldige wedstrijd fluiten en dat is ook een gegeven dat zeker benoemd mag worden! In de eerste 10 minuten van deze wedstrijd zijn we wel wat geïntimideerd. Bij Laakkwartier lopen enkele krachtpatsers rond en daar zijn we van onder de indruk. Dat resulteert in een overwicht voor onze tegenstander. We hebben de bal niet vaak en áls we de bal wel hebben, dan lijken we hem ook zo snel mogelijk weer kwijt te willen zijn. Dat is over het algemeen geen recept voor succes. Na een minuut of 7 is er een eerste grote waarschuwing van Laakkwartier. Na een schot op doel krijgt de spits van Laakkwartier de bal in de kluts mee. Miraculeus draait hij om zijn as en krijgt in die draai de bal in het doel. Maar de scheidsrechter zet een streep door deze goal als hij de grensrechter met zijn vlag in de lucht ziet staan. De bijna-goal schudt ons wel een beetje wakker. We komen wat beter in de wedstrijd, maar zijn aan de bal nog steeds niet goed genoeg om er een échte wedstrijd van te maken. En als er een ploeg is die dat af weet te straffen, is dat Laakkwartier wel. Uit een prima uitgespeelde aanval krijgen ze de spits vrij voor de goal. Die is uiterst koelbloedig: 1-0 en de O17 lijkt een probleem te hebben. Als er namelijk iets fataal kan zijn voor het realiseren van de doelstelling, is het een grote nederlaag. Maar de goal doet iets met ons. Het is alsof een slapend monster met een tik op de neus ruw wakker is gemaakt. We rechten de rug en stropen de mouwen op. Er wordt (goed) druk gezet op de opbouw van Laakkwartier. Ondergetekende ziet tevreden dat dit de blauwdruk is van de trainingen van afgelopen week. Precies en minutieus voeren we uit wat we geoefend hebben en krijgen het op die manier voor elkaar dat Laakkwartier zowaar het initiatief aan ons moet laten. Daarnaast zien we nu ook waar we de tegenstander pijn kunnen doen. Achter de verdediging van Laakkwartier ligt een zee aan ruimte die wij met onze snelheid voorin prima kunnen bespelen. Dat doen we dan ook zeer regelmatig. En wat gebeurt er onder druk? Precies, onder druk wordt alles vloeibaar… Tygo laat zich even zakken en is goed aanspeelbaar. Hij kaatst op Yusuf Gülsoy die zich tot zijn verrassing in niemandsland waant. Vrij kan hij opstomen en waar Laakkwartier killers heeft, hebben wij dat ook. Yusuf knalt de 1-1 tegen de touwen en wij zijn weer terug in de wedstrijd. We blijven doorgaan. Nog geen tien minuten later is het Dani die opstoomt aan de linkerkant. Hij heeft oog voor Yusuf Gülsoy die de bal voor geeft. Daar staat Ion klaar die even moeite heeft om de bal te controleren, maar daarna afdrukt. Helaas voor ons heeft de uitstekende keeper van Laakkwartier een katachtige redding in huis. We schieten nog een keer, maar de bal wordt van de lijn gehaald. Driemaal blijkt scheepsrecht, want wederom staat Yusuf Gülsoy op de goede plek. Hij schiet en ziet de bal in de hoek verdwijnen: 1-2! Niet alleen hebben we de leiding in de wedstrijd, maar ook zijn we dominant. Dat lukt maar weinig ploegen uit bij Laakkwartier en is dus een groot compliment waard. Intussen zijn we bijna in de rust aanbeland. Diegenen die onze verslagen regelmatig lezen, zullen misschien denken: Oei, dat is een voor de O17 traditioneel lastige fase.. En die trouwe lezers hebben gelijk. Vorige week gaven we zelfs één minuut voor rust én één minuut na rust een goal weg, dus je zou kunnen zeggen dat scherpte iets is waarin de O17 zich verder moet ontwikkelen. De klok is inmiddels aanbeland in de laatste tellen voor rust. Nog 20 seconden… En dan is het de centrale verdediger van Laakkwartier – die met afstand hun beste voetballer is – die de bal op pikt. Vóór de wedstrijd is besproken dat deze speler het gebied rondom de zestien niet mag bereiken omdat hij een ziedend schot heeft. Hij passeert één man, twee man, drie man en zelfs vier man en haalt verwoestend uit. En ja hoor, de bal eindigt tegen het net: 2-2.
In de kleedkamer gaat het even he-le-maal los. Spelers buitelen over elkaar heen om te vertellen hoe rottig ze het vinden dat die goal vlak voor rust valt (u begrijpt: rottig is de gecensureerde variant van wat er daadwerkelijk gezegd wordt 😉). Ik laat het even gaan. Want deze discussie, die best stevig is, moet gevoerd worden. De beste teams zijn de teams waarin de spelers elkaar de waarheid durven te zeggen. Uiteindelijk benadruk ik aan onze spelers dat een discussie als deze voortkomt uit iets dat we allemaal voelen: gedrevenheid. En als we beseffen dat dát nou juist het ingrediënt was dat we vorige week misten, we het eigenlijk gewoon goed doen. En dat is ook zo. Ik benadruk hoe blij ik ben met hoe we ons presenteren en dat we halverwege deze wedstrijd gewoon uitzicht hebben op een resultaat. Het is namelijk heel simpel: als je het een ploeg als Laakkwartier op hun eigen sportpark zó lastig kunt maken, verdien je het om in de Hoofdklasse te spelen.
In de tweede helft zien we eigenlijk hetzelfde als in de eerste helft. Twee teams die vol voor het resultaat gaan dat ze willen. Het spel golft meer op en neer dan in de eerste helft, maar de teams ontlopen elkaar niet veel. Nog altijd is er de druk van Semper Altius en een Laakkwartier dat zich er moeilijk onder vandaan kan spelen. Tegelijk is er wél de dreiging van Laakkwartier als het toch lukt om onder de druk uit te spelen. Schoten volgen er over en weer. Na een minuut of 20 in de tweede helft slaat de tegenstander toch toe. We lijken de buitenspeler op tijd te kunnen stoppen, maar krijgen de bal niet goed onder controle. De buitenspeler pikt weer op en dribbelt naar binnen. Twee keer stelt hij zijn schot uit, maar toch is dat niet voldoende voor ons om dichterbij te komen om het schot te blokken. De buitenspeler vindt de hoek en te oordelen naar de ontlading die daarbij vrij komt, voelt de tegenstander de druk die wij hen opleggen. Wij laten ons niet uit het veld slaan en gaan onverminderd door met onze jacht op in elk geval een punt (dat in deze fase van de competitie goud waard zou zijn). We geven hoger druk en verrassen daarmee de tegenstander voor de zoveelste keer in deze wedstrijd. Het is écht genieten als je de strijdlust en de passie ziet die vat heeft gekregen op ons team. Die strijdlust wordt de knie van Jayden even te veel. Nadat hij een stevig duel uitvecht, moet hij zich laten vervangen met een op het oog zelfde blessure als twee weken geleden. Ook Dick moet de strijd staken met liesklachten. We hopen dat de blessures bij deze mannen mee vallen en we snel weer van hen kunnen genieten. De wedstrijd bevindt zich inmiddels in de eindfase. Even veren we op als Tygo één op één kan met de keeper. Helaas krijgt hij de bal net niet goed op de schoen als hij deze over de keeper heen lobt. De bal kan daardoor weggewerkt worden. We doen er alles aan en blijven druk naar voren geven. In de écht dying seconds van de wedstrijd geven we daardoor iets te veel ruimte weg en kan Laakkwartier er nog één keer uit. Met een hard schot wordt definitief een einde gebracht aan onze dadendrang: 4-2.
Het resultaat is belangrijk voor mij als trainer. Mensen die zeggen dat het resultaat er niet zo toe doet, nemen zichzelf in de maling. Het resultaat is namelijk zichtbaar op de ranglijst en het resultaat zorgt ervoor dat je je handhaaft of afdaalt naar een klasse lager. Maar resultaat is wel méér dan de uitslag. Soms pluk je later de vruchten van je inspanningen. De inspanning die wij vandaag geleverd hebben, is zo’n voorbeeld. Want vandaag hebben wij reclame gemaakt voor onszelf. Vandaag hebben wij laten zien dat we thuishoren in de Hoofdklasse. Ik feliciteer de jongens daarom. Helaas niet met één of drie punten. Ik feliciteer ze met hun prestatie van vandaag. Ik feliciteer ze met het feit dat wij als zeer jong team zó volwassen kunnen spelen dat wij het een team als Laakkwartier moeilijk kunnen maken. Ik feleiciteer ze met het feit dat we niet speelden om niet te verliezen, maar om te winnen. En ik feliciteer ze met het vertrouwen dat ze in deze wedstrijd hebben opgedaan. Volgende week wacht de Rijswijkse Derby met Vredenburch. Eén punt volstaat om de doelstelling te realiseren. Als we die wedstrijd verliezen, moeten wij afwachten wat onze concurrent (MVV ’27) doet tegen Laakkwartier. Kortom: spanning alom… Maar ik heb vandaag gezien wat ik al een tijdje voelde: De vonk is er. Tijd om het vuur aan te steken!!
