Zaterdag 3 oktober 2026

Sommigen zullen deze strijd betitelen als de Rijswijkse Derby of de Battle of Rijswijk. Het is een botsing tussen de bewoners van de Burcht in het roodblauw en de mannen uit de Hoekpolder in het roodwit. Ondanks dat de afstand tussen beide clubs slechts 3,5 kilometer is, zit er tussen beide teams van vandaag een wereld van verschil. Vredenburch kunnen we gerust een doorgewinterde Hoofdklasser noemen en herbergt jongens die al een jaar of 4 in deze Hoofdklasse spelen. Daarnaast heeft Vredenburch versterkingen gekregen die zelfs ervaring hebben op Divisie-niveau, alsmede een trainer die op Divisie-niveau gewerkt heeft. Zij treffen vandaag een Semper Altius dat net komt kijken op dit niveau, een team dat in opbouw is en samengesmolten is uit twee talentvolle ploegen en een team dat nog zoekende is naar hoe ambitie en daadkracht hand in hand kunnen gaan. Het verschil op de ranglijst is echter niet zo groot. Sterker nog: er is een licht voordeel voor Semper Altius dat hetzelfde puntenaantal (3) en doelsaldo (-3) heeft als Vredenburch, maar meer gescoord heeft. De doelstelling van onze mannen is helder: geen laatste worden in deze poule. En de snelle rekenaars onder ons zullen dan tot dezelfde conclusie komen als ik: een gelijkspel vandaag is voldoende voor het realiseren van die doelstelling!

In de week voorafgaand aan deze wedstrijd wordt de psychologische oorlog al gevoerd. Zo wenst een ouder van een speler van Vredenburch mij vooral veel sterkte tegen hen en benadrukt de trainer dat de kans op degradatie wel flink is en dat ik hem dus wel zal knijpen. Nou, van dat alles is geen sprake. Ik heb namelijk vertrouwen in mijn jongens en weet dat wij voor geen enkele tegenstander bang hoeven te zijn. Die appwisseling berust natuurlijk vooral op het plagen van elkaar, maar in elk grapje schuilt wel een kern van waarheid (zeggen ze wel eens). Na 14 jaar trainerschap is enige vorm van psychologie mij ook niet vreemd, dus ik gebruik deze appjes voor mijn wedstrijdbespreking. Er vormen zich spottende lachjes op de gezichten van mijn jongens als ik ze over mijn correspondentie vertel. En dat is het moment dat ik weet: dit gaat goed komen.

Veld 1 ligt er mooi bij, het schitterende digitale scorebord van Vredenburch is aangezet en de (zeer jonge) leidsman is er klaar voor. En dus zet hij de wedstrijd in gang. Mijn woorden hebben hun uitwerking niet gemist, want we zijn getuige van een Semper Altius dat écht de tanden zet in deze wedstrijd. Voor jongens als Ilyas, Nick, Ion, de ons voor de gelegenheid vergezellende Liam Tromp en Finnley (die geblesseerd de dug out bemand) is het feit dat zij tegen hun oude club spelen motivatie genoeg. Maar het lijkt wel alsof iedereen tegen zijn oude club speelt. De passie en gedrevenheid is mooi om te zien. Maar het is niet alleen maar mooi om naar te kijken. Vredenburch weet zich – op de eerste 5 á 10 minuten na – niet goed raad met de druk die wij op de opbouw van Vredenburch krijgen. De meeste duels op het middenveld zijn voor ons en daarmee trekken we het initiatief naar ons toe. Dat is niet te zien aan het balbezit, want ook Vredenburch heeft zeer regelmatig de bal. Aan de bal zijn we echter wel beter dan onze tegenstander, dus de eerste kansen worden zeer voorzichtig bij elkaar gespeeld. Beide teams spelen om te winnen, zoveel is wel duidelijk. De jonge leidsman heeft zichtbaar moeite met het tempo en de intensiteit van de wedstrijd. Duels worden op én over het randje gespeeld. Halverwege de eerste helft wordt Marwand na een harde tackle als eerste op de bon geslingerd en zal dus in het restant van de wedstrijd op zijn tellen moeten passen (hetgeen hij overigens geweldig doet). Zo rond de 20^e minuut gaat de score in beweging komen. Het is Ion die op de achterlijn een geweldige actie inzet en zijn tegenstander de weg laat kwijtraken. Hij geeft voor en Tygo duikt op bij de eerste paal. Zijn inzet wordt keurig geblokt door de verdediger van Vredenburch. Tygo krijgt de rebound bij Marwand. Die denkt niet na en haalt uit. De dauwdruppels schieten omhoog als het net bolt van deze inzet: 0-1 en de doelstelling is in zicht! Ook na de goal houden wij het overwicht in die eerste helft. Het zien van de finish doet iets met deze groep en verbeten zetten we de strijd weer voort. We hoeven niet lang te wachten op een nieuwe explosie van vreugde. Het is Ilyas die met een heerlijke steekpass zijn oude club pijn doet. Hij zet hiermee namelijk Yusuf Gülsoy in een één tegen één met de keeper. Die kans hoef je Yusuf in deze vorm niet te geven: 0-2. De rust nadert en we zijn dus echt goed op weg. Halverwege de missie, zullen we maar zeggen. Vlak voor rust zijn we er weer vandoor. Na een afgemeten voorzet is het weer Yusuf die in glijdt en zijn voet zet tegen de 0-3. Helaas voor ons staat de grensrechter met zijn vlag in de lucht en volgt de scheidsrechter dit vlagadvies, iets dat door de aanwezige Semper supporters in twijfel wordt getrokken. Maar goed: het is rust en we kunnen dus weer even bijkomen.

In de rust vraag ik wat er opvalt aan mijn aanwezigheid in de kleedkamer. De spelers komen er niet zo snel op. Maar – naast het feit dat ik een in mijn gezicht gebeitelde glimlach heb – ik heb mijn tactiekbord voor het eerst in deze fase niet bij me in de rust. Want het staat gewoon goed. De intensiteit in duels is goed, het druk zetten gaat goed, de opbouw is oke (met hier en daar alleen iets teveel de lange bal)… Dus wat ga je dan uitbeelden? Niets dus. Het zelfvertrouwen groeit met die boodschap. We bespreken dat Vredenburch nu wel écht zal gaan komen en voorspellen dat het wel even kan gaan stormen in de eerste 10 minuten. Voorbereid en weer tot de tanden bewapend stappen we naar buiten. We brengen Yusuf Arslan voor Rayan, die even bij mag komen van de intensiteit die hij geleverd heeft.

Onze voorspelling komt deels uit. Want Vredenburch tapt zeker uit een ander vaatje. Er barst ook wel een storm los, maar deze speelt zich in eerste instantie ver voor het doel van Ruben af. Zij laten één van hun betere voetballers de bal vanuit het centrum van de verdediging indribbelen en wachten dan op onze druk. Deze komt er niet of te laat. Hierdoor groeit het balbezit van Vredenburch en zijn wij genoodzaakt om terug te plooien. En op zich gaat dat goed. Onze spitsen proberen druk te zetten waar dat kan en rennen zich een slag in de rondte. Aan de werklust ligt het zeker niet. Hoe dichter Vredenburch onze helft nadert, hoe feller er geduelleerd wordt op het middenveld. En achterin staan we ook zeker ons mannetje. Kortom: ook al hebben we minder de bal, we zetten nog steeds onze tanden in deze wedstrijd. Telkens werpen we een blik op de klok. Hoe langer het duurt, hoe meer deze in ons voordeel begint te tikken. We overschrijden de 50^e minuut, de 55^e minuut, de 60^e minuut, de 65^e minuut… Op een gegeven moment  moet Bob na een harde botsing de strijd staken. Dat is het moment dat Liam Tromp zijn debuut maakt. Normaal gesproken speelt hij zijn wedstrijden bij zijn vrienden in de O17-3, maar hij was graag bereid om zijn oude trainer en ploegmaten te helpen (en ook nog tegen de club waarvoor hij vorig jaar nog speelde). Daarnaast mag Rayan het veld weer in voor de moegestreden (maar tevreden) Ilyas. We houden vol, maar beginnen de intensiteit van de wedstrijd wel te voelen. Intussen voelt Vredenburch ook dat deze laatste fase van de wedstrijd de enige kans nog is om er nog een échte wedstrijd van te maken. De aanvallen worden heviger, de dadendrang van de tegenstander groter… En ze boeken succes. Als ze een nieuwe spits gebracht hebben, heeft hij maar eventjes nodig om slim weg te lopen uit de rug van onze verdediging. De bal die eroverheen gegeven wordt is op maat. Hij legt hem klaar en schiet hem met links onder Ruben door: 1-2. Daarna wordt het even zeer onvriendelijk. De bal wordt niet gegeven en dat vinden de spelers van Vredenburch niet leuk. De staf van beide teams moet ingrijpen. Het duurt even, maar dan keert de (relatieve) rust weer terug en gaan we klaar staan. Er is nog maar eventjes te spelen en die doelstelling… We kunnen hem met een paar vingers al aanraken! De druk van Vredenburch wordt immens. Toch slaan we ons daar aardig doorheen. We vechten als leeuwen, net als in de wedstrijd hiervoor tegen Laakkwartier. Trots kijk ik toe en zie ik dat de klok al enige tijd geleden de 80 minuten gepasseerd heeft. Het is dus wachten op het eindsignaal. In één van de laatste aanvallen wordt er nog een aanvaller van Vredenburch weg gestoken, gevolgd door een vlagsignaal van onze grensrechter. Dit signaal wordt dan weer niet gevolgd en dus wordt de bal voor gegeven door Vredenburch. Rayan wil de bal wegwerken, maar deze belandt tot zijn ontzetting verkeerd op de schoen. Een eigen doelpunt is het gevolg: 2-2. Rayan is bijna ontroostbaar, maar zijn teleurstelling is nergens voor nodig. Rayan heeft namelijk – net als al zijn teamgenoten – een goede eerste fase gedraaid en we zijn Rayan zeer dankbaar voor wat hij elke week weer brengt. De scheidsrechter heeft er nog geen genoeg van en er breken nog 1 á 2 heftige minuten aan. Maar dan… Drie fluitjes!! De doelstelling is bereikt!!! Na afloop wordt het nog een keer even zeer onvriendelijk, maar na enige tijd zit iedereen veilig en wel in de kleedkamer en begroeten we de gehaalde doelstelling met een enorm applaus (net als het debuut van Liam Tromp).

Ik geef toe dat het lastig is om te zien dat de vreugde om een behaalde doelstelling een klein beetje overschaduwd wordt door de onvriendelijkheden die er zo nu en dan langs onze mooie velden gebeuren. Sommigen zullen zeggen: het hoort bij een derby. Maar dat zul je mij nooit horen zeggen. De strijd moet gestreden worden binnen de witte krijtlijnen. Daar winnen we of verliezen we. Daar zijn de enige tikken die uitgedeeld worden, figuurlijke tikken in de zin van een teleurstelling die je als team moet slikken. Voetbal is het mooiste spelletje van de wereld en dat moet zo blijven. Tegelijk is de trots groot als blijkt dat je dat spelletje goed beheerst. De trots die ik voor dit team voel, is dat ook. We spelen met een team dat bij elkaar geformeerd is uit de O15 en O16. Dat betekent dat de helft van de groep één jaar boven zijn eigen leeftijd speelt. Maar dat zie je niet. Niet alleen passen de jonge spelers zich moeiteloos aan, ook nemen de oudere spelers ze moeiteloos op. En dat is volgens mij de essentie van een TEAM.

Mannen, jullie weten het: jullie hebben een geweldige prestatie geleverd en mogen in de 2^e fase weer in de Hoofdklasse spelen. Dat verdienen jullie ook. Wij gaan weer werken aan mooie doelen en zullen ervoor zorgen dat we op 24 oktober klaar zijn voor weer een nieuwe serie met mooie wedstrijden. Dank jullie wel voor deze fase. Dank jullie wel voor het mooie (maar ook de lelijke en dus leerzame) dingen. En dank jullie wel dat ik jullie trainer mag zijn!