zaterdag 7 maart 2026
Druk is niet per sé iets van alleen de spelers. Vanaf donderdagavond – na de laatste training – beginnen mijn gedachten al aan een eigen verhaal. Scenario’s passeren de revue, evenals de mogelijke oplossingen voor die scenario’s. Ik som de trainingsdoelstellingen van die week in mijn hoofd weer op terwijl in mijn hoofd de wedstrijdbespreking van zaterdag vorm begint te krijgen. De vrijdag is mijn vrije dag en terwijl ik een poging doe om mezelf af te beulen in de sportschool, betrap ik mezelf er elke keer weer op dat ik fysiek wel op een crosstrainer sta of wat gewichten in mijn handen heb, maar me mentaal tussen de witte krijtlijnen bevind. En dan de vrijdagnacht… Pfff…. Zelfs in mijn slaap word ik achtervolgd door de gedachten aan het allermooiste spelletje van de wereld…
En dan staat er vandaag toch een wedstrijd op het programma! De Rijswijkse Derby! Zo’n 3,5 kilometer zal er hemelsbreed liggen tussen de twee sportcomplexen. Het is een clash tussen de Burchtbewoners van Vredenburch en de jongens uit de Hoekpolder van Semper Altius. Eerder dit seizoen trokken de mannen (en dame) in het roodwit aan het langste eind en die wedstrijd komt naar voren in de wedstrijdbespreking van vandaag. Maar we maken daar wel korte metten mee. Want van die wedstrijd in november tussen beide teams is vandaag niets meer over dan alleen een mooie herinnering. Vandaag begint het immers weer op 0-0. Vandaag treffen we een tegenstander die het resultaat van de vorige keer uit zal willen wissen. Vandaag treffen we een tegenstander die zich heel aardig versterkt heeft met jongens die van HDV over zijn gekomen. Vandaag zal het dus weer gewoon keihard werken worden voor een resultaat tegen een tegenstander die wij niet mogen onderschatten.
Het hoofdveld van sportpark Vredenburch is vandaag het decor van dit spektakelstuk. Op het schitterende LED-scorebord schitteren de logo’s van beide teams als de scheidsrechter de wedstrijd in gang blaast. We zijn los! Meteen blijkt dat mijn voorspelde ambitie van de tegenstander geen gekke voorspelling was. Want ondanks dat de mannen van Vredenburch er qua lichaamsbouw niet boven uit steken, kleunen ze er flink op los. Even zijn we van ons stuk gebracht, maar al snel leren we dat we minimaal hetzelfde moeten brengen als de tegenstander. Tegen mijn zin in wisselt de bal wel echt te vaak van bezitter. We zijn wat slordig in de passing en als we dan de bal weer heroveren, vervallen we in hetzelfde patroon. Gelukkig voor ons slaagt Vredenburch er dus ook niet altijd in om de bal lang in de ploeg te houden. Kortom: de openingsfase is best wel een beetje rommelig te noemen. Toch duurt het niet ontzettend lang voordat we onze kwaliteiten laten zien. En hoe mooi is het dan als de oefenstof uit de training zijn weg vindt naar het speelveld? In de 7e minuut is het Dick die de bal in bezit krijgt. Hij dribbelt in en wacht geduldig tot de tegenstander een keuze maakt. Dát is namelijk wat we graag willen: kijken wat een tegenstander doet en daarop acteren. Vredenburch stapt door en laat daardoor een gaatje achterin vallen. Tygo duikt het gat in en de lange bal van Dick is fantastisch op maat. Tygo ziet dat de keeper zijn doel probeert te verkleinen en lobt de bal geweldig over de keeper heen: 0-1. Dit is tegelijk het laatste wapenfeit van Tygo die zich met een hamstringblessure moet laten vervangen door Roan. Natuurlijk hopen we dat de schade meevalt. In de fase na de goal hanteren we teveel de lange bal, naar mijn bescheiden mening. De tactiek van een lange bal moet je gebruiken op het moment dat hier aanleiding toe is, maar als er geen andere variatie in je spel zit kan de tegenstander zich hier makkelijk op instellen. Dat doet Vredenburch dan ook en zij zitten simpelweg lekkerder in de duels. Daardoor oogt het bij ons wat moeizamer. Toch slagen we er in de 16e minuut weer in om dat LED-scorebord op te laten lichten. Ditmaal is het Ion die met een heerlijke actie aan de zijlijn zijn oude club pijn doet. Na zijn actie volgt een goede voorzet op de aanstormende Ayoub die zijn hand voor dit kunstje niet omdraait: 0-2. Zo ontstaat er de vreemde situatie dat we niet tevreden zijn met het spelbeeld, maar natuurlijk wel met de tussenstand. Maar daar gaat verandering in komen als Vredenburch een vrije trap krijgt halverwege onze helft. We hebben niet (of veel te laat) door dat de back van Vredenburchstiekem opduikt bij de tweede paal, waar de bal ook belandt. Er volgt een half duel, een voorzet, het terugleggen en een droge knal. Het net bolt en Vredenburch is weer terug in de wedstrijd: 1-2. Dat is ook de stand als we de kleedkamer opzoeken voor de rust.
Tot ons genoegen treffen we een team in de kleedkamer dat bijzonder zelfkritisch is. We zijn prima in staat om te vertellen wat er niet goed gaat. Dat leidt er ook toe dat we rustig en volwassen kunnen praten over de oplossingen. Een gevoel van tevredenheid bekruipt mij als ik zie hoe dit team aan de slag gaat met verbeterpunten, hoe ze samen oplossingen bedenken voor voetbaluitdagingen en hoe ze – in elk geval al in gedachten – de tweede helft al manifesteren. Bewapend met goede moed, hernieuwde vechtlust en een tactisch plan in het druk zetten stappen we het kunstgras weer op voor de tweede helft.
Mijn team herbergt best wat aanhangers van die andere club, maar toch ga ik woorden uit een ander clublied opschrijven: geen woorden, maar daden. Want in de tweede helft voegen we op een geweldige manier de daad bij het woord. De tegenstander wordt hoog vastgezet, de opbouw van de tegenstander wordt danig verstoord, de duels zijn verbeten, hard en fair en er staat dus een Semper Altius dat de tanden laat zien. Vredenburch krijgt nauwelijks de gelegenheid om op adem te komen, want de ene na de andere aanval rolt op het doel van de roodblauwen af. Het duurt dan ook niet lang of we brengen verandering in de score. Ayoub laat zien ook als aangever te kunnen fungeren, want hij heeft een heerlijke steekbal in huis op Marwand. Marwand knokt zich op karakter langs zijn tegenstander en prikt de bal keurig de hoek in: 1-3. Even later is het Ion die bijna Braziliaans door een woud aan tegenstanders slalomt. Hij eindigt deze heerlijke actie met een droge knal en schiet zo de 1-4 tegen de touwen. Daarna blijft het even stil. Niet zozeer op het veld, want wij combineren er lekker op los en proberen nog steeds een vroeg einde te brengen aan elke ambitie die Vredenburch heeft om op onze speelhelft te komen. Naarmate de tweede helft ouder wordt, lukt dat wel steeds minder goed. Je kunt goed zien dat ons spel kracht heeft gekost, zeker voor de jongens die meedoen aan de heilige vastenmaand (respect!). Gelukkig voor ons mogen we ons nog verheugen op een mooi slotakkoord. Mason krijgt de bal aan de linkerflank. Of hij op doel vuurt of een voorzet wil geven; daar zijn de analisten het niet over eens. Mason wél. Dit was bewust, zo bezweert hij ons na afloop in de kleedkamer. U raadt het al: die bal zeilt heerlijk de goal in en betekent zo de 1-5 in deze derby. Enkele minuten later maakt scheidsrechter Marius een einde aan deze Rijswijkse clash.
Als ik kijk naar de manier waarop de staf en deze spelersgroep samenwerken, kan ik maar één woord noemen: trots. Het respect dat over en weer naar elkaar uitgaat, blijkt een goede basis te zijn om met elkaar te streven naar een mooi doel: de titel. Het zou de kroon zijn op een heerlijk seizoen. Met de maximale score uit 4 wedstrijden zijn we aardig op weg. Maar tegelijk moeten we beseffen: we zijn er nog lang niet. We zijn zelfs nog niet op de helft. De jacht gaat verder. Volgende week wacht Den Hoorn. Die wedstrijd spelen wij vroeg in de ochtend. Later op de dag strijden twee concurrenten (Duindorp en Scheveningen) tegen elkaar. Laten we in termen spreken die passen bij de ontluikende lente: op naar het ontkiemen van onze dromen!
