Zaterdag 11 april 2026

Nog 5 finales… Je hoort het spelers of trainers wel eens zeggen op tv. Hoewel het best wel cliché is, klopt de lading ervan wel. Het zijn wedstrijden waarin je in elk geval de mindset moet hebben alsof het een finale is. Het zijn wedstrijden die je moet spelen om te winnen omdat er zeer binnenkort goud kan gloren. Dus zeg ik het ook: voor de JO15-1 resteren er nog 5 finales. Op dit moment staan we op de tweede plek in de poule. Onze titelconcurrent Scheveningen staat 3 goals voor op ons. Vandaag treft Scheveningen de rode lantaarndrager in de poule en wij treden aan tegen DHL.

Het complex is nog redelijk leeg als wij aan de warming-up beginnen. Dat is logisch, want de klok vertelt ons dat het 8:15u is als we naar de buiten stappen. In de warming-up zien we dat de scherpte nog wel een beetje ontbreekt. Ballen springen makkelijk van de voet, een inspeelpass is te zacht of juist veel te hard en er bekruipt me een gevoel van: het zal toch niet? Als we rond de klok van 9:00u klaar staan voor de aftrap is dat gevoel nog niet uit mijn lijf.

Voor de gelegenheid is Marco van Lochem ingevlogen als scheidsrechter. Met een kleurrijk tenue staat hij ons op te wachten. De voetbalsokken die hij draagt had ik al in een eeuwigheid niet meer gezien, dus bij de begroeting is het ijs al snel gebroken. Hij fluit de wedstrijd in gang en dan begint de jacht op koploper Scheveningen. Maar DHL weigert daar zomaar aan mee te werken. Mijn voorgevoel blijkt juist te zijn geweest, want ons niveau is niet om over naar huis te schrijven. Daartegenover staat DHL dat wél de passie heeft om de duels te spelen. Verrassend goed combineren ze zo nu en dan ook gevaarlijk dicht tot onze zestien. De spiertjes bij ondergetekende komen dus in een ongemakkelijke spanning en ik zet me schrap. We ploeteren. Ik denk dat dat het juiste woord is. We ploeteren ons door de eerste minuten heen. Er is weinig beweging rondom de bal, er is te weinig strijdlust als we in duel komen en er is te weinig voetballend vermogen om een fatsoenlijke aanval op de mat te leggen. DHL heeft het goed op orde, maar staat ook vaak gevaarlijk open aan de kant waar de bal niet is. Aan de kant zien we dat, maar op het veld handelen we daar niet naar. Johan Cruijff zei ooit: Je gaat het pas zien als je het doorhebt. Ook de JO15-1 heeft na een paar minuten door dat de linkerflank helemaal open ligt. Timo gooit in naar Dick. Dick verlengt naar Bob. Laatstgenoemde verlegt het spel naar die open liggende linkerflank. Marwand start aan een actie, de bal wordt voorgezet en verwerkt tot een corner. Uit die corner wordt de bal ingeschoten. Een speler van DHL denkt dat hij keeper is geworden en slaat de bal uit het doel. De penalty is dan ook zeer terecht. Dick gaat achter de bal staan. Normaal gesproken is Dick een zekerheidje, maar ditmaal brengt de keeper redding. Dat onrustige gevoel in mijn buik krijgt alsmaar meer voeding. Het spelbeeld daarna verandert helaas niet. We zien een worstelend Semper Altius dat bezig is aan één van de minste helften die ik als coach van ons gezien heb. DHL komt er af en toe gevaarlijk uit en kan zelfs een paar keer het doel van Ruben onder vuur nemen. Het is dan zo’n 10 minuten vóór rust als Roan – die in werklust zeer zeker een voorbeeld was – weg gestuurd wordt aan de rechterflank. Hij moet wat moeite doen om de bal binnen te houden, maar dan is hij wel los. Op karakter knokt hij zich naar de achterlijn en geeft voor. Daar staat Marwand te wachten die de bal in één keer op de slof neemt: 1-0. Hoewel de goal een grote opluchting is, brengt ons dat geen extra moed. Met enig chagrijn zoeken we dan ook de kleedkamer op.

In de kleedkamer vertel ik aan de mannen dat de kreten die ik vooraf in de kleedkamer hoor over de energie die wij gaan brengen en de motivatie die wij aan de dag gaan leggen op geen enkel moment terug heb gezien in de eerste helft. Ik vertel ze ook dat in deze fase van het seizoen – waarin we dus al ruim 9 maanden met elkaar aan het werk zijn – het team zélf ook moet gaan zien waar de kansen liggen. Het is dan ook gek dat we zien dat een hele flank open ligt, maar er daar niet naar handelen. Nog gekker is dat als je weet hoeveel trainingsarbeid we stoppen in zo’n wissel van kant. Wij weten niet wat er zich op het veld bij Scheveningen afspeelt, maar één ding is wel duidelijk: zo gaan wij geen kampioen worden.

In de tweede helft brengen we Mo. We hopen met zijn snelheid en energie meer voor de goal van de tegenstander te kunnen komen. Daarnaast is ook het moment aangebroken voor een debutant. Maes Oemed uit de JO15-2 mag zijn opwachting gaan maken in de JO15-1. Hij komt naast Dick te spelen waardoor Bob doorschuift naar het middenveld. De grote vraag is natuurlijk of de tweede helft dan een betere versie was dan de eerste helft. Ik zal niet al te pessimistisch zijn: een beetje. We hebben iets meer controle en staan minder tegenaanvallen toe. Dat komt onder andere doordat Maes zijn debuut luister bij zet door een aantal goede verdedigende acties. Als team zijn we ook wat beter in de duels gekomen. Dat leidt af en toe ook wel tot wat irritatie bij beide kampen, maar dat heb ik liever dan een duel uit de weg gaan. In de laatste fase blijft het wel moeizaam gaan. De spaarzame kansen die wij krijgen, worden niet verzilverd. De keren dat DHL wél voor de goal komt, hou ik dan ook mijn hart vast. Hij hoeft maar één keer goed te vallen en de droom is gebroken. En dan is het moment daar voor de tweede debutant van de ochtend. Zo’n kwartier voor tijd mag Roan komen uitrusten in de dug-out. Het is Luca Gangadajal die hem vervangt. Met een aantal acties die doordrongen zijn van ambitie en felheid, laat hij zien dat zijn debuut terecht is. Eventjes veren we zelfs op als we vanuit een aanval over links de andere kant zoeken. Het is Luca die ineens vrij opdoemt voor de keeper. Zijn schot wordt nét te veel van richting veranderd om tot doelpunt te promoveren. De tweede helft vordert zo gestaag en eigenlijk is de klok onze vijand. Ja, we staan voor. Maar de tussenstand is wat mij betreft te mager om Scheveningen het vuur aan de schenen te kunnen leggen. Nog één keer mogen we juichen als Marwand diep wordt gestoken. De keeper komt uit en Marwand weet de bal uit de draai keurig langs de keeper te schieten: 2-0. Het is een iets draaglijkere stand als we na het eindsignaal toch wat bedremmeld de kleedkamer opzoeken.

Onze supporters die ik na de wedstrijd spreek, zijn eensgezind: we hebben toch gewonnen? Zeker, we hebben gewonnen. Maar we zitten ook in de fase dat er écht om de prijzen wordt gespeeld. We zullen een manier moeten vinden om niet alleen onze wedstrijden te winnen, maar ook nog de score op te voeren. En nee, dat doen we niet om onze tegenstanders te vernederen. Iedere tegenstander verdient tenslotte ons respect. Maar we lopen wat goals achter op Scheveningen. Net na de wedstrijd volgt het bericht dat Scheveningen hun wedstrijd tegen Quick met 3-0 heeft weten te winnen. Kortom: we lopen nu 4 goals achter. Een krankzinnige apotheose lijkt zich af te tekenen. Wij krijgen nog 4 wedstrijden de kans om Scheveningen in te halen. Nog 4 wedstrijden de kans om boven onszelf uit te stijgen en de titel op te eisen. Nog 4 finales…