Zaterdag klinkt dat fluitsignaal. Dat fluitsignaal waarna er hopelijk een orkaan van geluid los gaat barsten die jullie naar de titel zal brengen. De woorden van mijn wedstrijdbespreking zullen door de spanning niet gehoord worden. En dat is niet erg. Toch wil ik iets tegen jullie zeggen.

Op zaterdag 16 augustus 2025 begon onze reis in het Elzenburger Bos. Het bracht ons langs een pittige voorbereiding waar blikken van jullie af en toe konden doden na een lekkere conditietraining. Maar jullie bleven ervoor gaan. Er ontstond een mooie dynamiek in de groep. Een dynamiek van: We doen het samen. Lijden, afzien, winnen, verliezen..

We doen het samen. Meer kun je als trainer niet willen. Onze eerste fase was er eentje van teleurstelling. Niet omdat we niet goed speelden, zeker niet! We waren elke tegenstander de baas. Onze wedstrijd tegen SVH werd ontsierd door oneerlijke dingen die niet bij deze mooie sport horen. Het besluit om van het veld te lopen, heeft ons – ondanks de toezegging van de KNVB dat dit niet zou gebeuren – een promotie gekost. Toch sloten we de eerste fase als winnaar af en konden ons opmaken voor fase 2.

In die tweede fase vochten we voor wat we waard waren. In die fase moesten we ook echt veerkracht laten zien. Camy en Marwand raakten zwaar geblesseerd en lagen er weken (en soms maanden) uit. We maakten er het beste van. Weer was er een flink niveauverschil ten opzichte van sommige tegenstanders. Maar er waren ook tegenstanders bij die ons konden matchen. Laakkwartier deed dat zelfs zodanig dat zij de eerste plaats in de poule (en dus promotie) opeisten. Een tik op de kin, maar zoals het bij échte vechters hoort: we stonden weer op en gingen klaar staan voor de volgende ronde: de 3e fase.

Wat kregen we mooie dingen voorgeschoteld van jullie! Wedstrijden waarin de roodwitte machine op volle toeren draaide… Ook nu moesten we een tegenslag verwerken. Tygo raakte geblesseerd en zou een week of 8 niet kunnen spelen. Misschien wordt het eentonig: we stonden er weer. De eerste wedstrijd zonder Tygo was wat onwennig. Ik durf dat zelfs wel een offday te noemen. Dat werd afgestraft met een minimale nederlaag bij Den Hoorn. De wedstrijden daarna werden allemaal gewonnen en de laatste weken bevinden we ons in een échte kampioenskoorts. Aankomende zaterdag wacht de laatste krachtmeting tegen Duindorp. Wij weten heel goed dat we een tegenstander nooit mogen onderschatten en dat moeten we zeker bij dit uitstekende Duindorp niet doen. Maar slagen we erin te winnen, dan zijn wij de terechte kampioen!

Het kampioenschap is meer dan de eerste plaats op de ranglijst. Die eerste plek is alleen de bevestiging van wat nu volgt. Het kampioenschap is voor mij namelijk samenwerken, samen groeien, tegenslagen verwerken en er sterker uit komen, af en toe ruzie maken met elkaar om het beste in elkaar naar boven te halen en boven alles: allemaal als één team. Ik heb dat in dit seizoen allemaal gezien bij jullie. En goh, wat heb ik ervan genoten!

Dus voordat het fluitsignaal klinkt en mijn woorden weg sterven in het geluid, richt ik mij eerst tot mijn zeer gewaardeerde teammanager Maurice: Je was geweldig! Dank je wel voor het zijn van een klankbord, steun en af en toe mijn geweten. En dan de jongens en dame die de weg naar mijn hart hebben gevonden: Bedankt! Bedankt dat ik een klein stukje met jullie mee mocht reizen! Bedankt dat ik jullie iets mocht proberen te leren! Bedankt dat ik jullie coach mocht zijn!

Ruben, Bob, Dick, Timo, Ayoub, Jiwan, Mischa, Milan, Mason, Ion, Roan, Tygo, Mo, Camy, Marwand en ook de vertrokken Alexander: Jullie hebben dit verdiend! Jullie verdienen het om op de laatste speeldag om de titel te spelen! Ga ervan genieten, want dit soort wedstrijden zijn herinneringen voor het leven! Heel veel succes!