Zaterdag 12 september 2026
In Pijnacker - waar er een schitterend voetbalcomplex ligt - wacht de volgende klus van Semper Altius O17-1. Een zware klus? Jazeker! Maar in deze sterke Hoofdklasse-poule zijn er eigenlijk alleen maar zware klussen. En hoe gek het ook klinkt: de tijd begint ook wel een beetje te dringen. Wij spelen immers in een poule van 6 ploegen maar 5 wedstrijden in deze 1e fase. Dat betekent dat we 5 wedstrijden de kans krijgen om onze doelstelling te verwezenlijken: geen laatste eindigen in deze competitie. En – zo hou ik mijn jongens voor in de wedstrijdbespreking – na vandaag zit je al bijna op de helft van de competitie. Het wordt dus tijd om een resultaat te halen. Vorige week lukte dat niet tegen een ijzersterk RKDEO. Wij spreken dan ook zeker niet van een valse start, want in verliezen van een betere tegenstander zit geen schande. Vandaag treffen wij DSVP, een ploeg die vorige week de competitie wél met een overwinning startte.
Het complex is overvol als wij naar buiten komen voor de warming-up. Het is dus zeker even zoeken naar een geschikt plekje om de spieren op te warmen en om in de mindset van de wedstrijd te komen, maar dat lukt ons. Opgewarmd luisteren we naar de vriendelijke scheidsrechter als zij de pasjescontrole uitvoert en ons vertelt wat haar manier van fluiten is. Zij treft in die controle ook nog twee nieuwe gezichten. Milan en Jimmy uit de O17-2 zijn namelijk vandaag bij ons om ons te helpen en zijn erop gebrand om hun debuut te maken. En dan kunnen we eindelijk beginnen. Het veld ligt er prima bij, de supporters hebben een plekje gezocht en de zon begint een toch wel aangename temperatuur te bewerkstelligen als rond 11:20u de wedstrijd in gang wordt gezet.
Onze middenvelders zullen zich vast in de film Groundhog Day hebben gewaand. Die film gaat over een man die steeds dezelfde dag beleeft. Net als vorige week treffen wij namelijk een ploeg die ontzettend beweeglijk is. Het lijkt er dan ook op alsof DSVP een overtal heeft op het middenveld, maar numeriek is dat toch echt andersom. We hebben dus weer wat moeite om in het tempo van de wedstrijd te komen. In die gewenningsperiode laat DSVP er geen gras over groeien. Als zij niet door de as aan kunnen vallen, doen ze dat via hun enthousiast opkomende backs. We zijn eigenlijk een beetje de speelbal van de tegenstander in die eerste fase van de wedstrijd. Toch overleven we die fase wel. Ik moet ook eerlijk toegeven dat dat enigszins gelukkig is, want DSVP raakt twee keer het aluminium en Ruben weet nog een keer uitstekend op te treden in een één tegen één situatie. Zelf stellen we er nog weinig tegenover. Als we op de speelhelft van de tegenstander terecht komen, vind ik dat we nog te ongeduldig zijn. De steekpass is dan niet op maat of we maken de verkeerde keuzes als we wél aan de bal komen. Na een minuut of 20 kantelt het wedstrijdbeeld. Gek genoeg zijn de beste kansen dan wel voor ons in die fase. Zonder groots te voetballen, slagen we er steeds beter in om de laatste linie van ons te bereiken. Ook zien we heel goed waar we de tegenstander pijn kunnen doen en dat zijn de ballen achter hun laatste linie neerleggen. Het leidt zelfs tot twee grote kansen, maar we kunnen niet goed afdrukken. Met twee ploegen die hun kansen niet afmaken, zou je zeggen dat een logische ruststand 0-0 is. Maar voetbal is een onvoorspelbaar spelletje. Als de rust bijna aanstaande is, krijgen we een corner. Rayan snijdt de bal aan en ik geef toe: een vloek ontsnapt uit mijn mond omdat ik de corner niet best gegeven vond. In de zestien komt de bal toch in ons bezit en uit de scrimmage die volgt, komt de bal bij Dick. Hij bedenkt zich geen twee keer en puntert de bal heerlijk de hoek in: 0-1. Drie minuten later slaan we een aanval van DSVP af en stomen op. Met een heerlijke steekpass wordt Tygo één op één gestuurd tegen de keeper. Waar hij eerder niet goed kon afdrukken, doet hij dat nu uiterst koelbloedig en zet ons op een brutale 0-2 voorsprong. Nog verrast kijkend om deze tussenstand zoeken we de kleedkamer op voor de rust.
Ik waan me net een waarzegger in de rust. Ik probeer de jongens namelijk de toekomst te voorspellen. Met de druk die DSVP straks in de tweede helft zal geven, is er één ding heel belangrijk: met de man mee! We bespreken dat bij balverlies onze as (het midden van het veld) gelijk dichtgezet moet worden. Kortom: verliezen we de bal, moeten we als een zwerm bijen de tegenstanders in het midden van het veld schaduwen. Dat vraagt iets van je. Dat vraagt opperste concentratie én de bereidheid om jezelf helemaal stuk te lopen, want zó beweeglijk is DSVP. Maar er wordt in méér linies wat gevraagd. We besluiten om iets verder in te zakken en de eerste 20/30 meter aan de tegenstander prijs te geven. Zo kunnen we de linies kort op elkaar houden en hen het voetballen moeilijk maken. Tegelijk ontstaat er ruimte voor onze snelle aanvallers om misschien nog een stiekeme goal te maken en zo de marge nóg geruststellender te maken. Ook bespreken we: stel dat de aansluitingstreffer valt, dan blijven we doen wat we moeten doen. Gedisciplineerd blijven voetballen is de sleutel tot succes.
Misschien solliciteer ik nog wel voor Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus, want het lijkt erop dat ik de kunst van het waarzeggen bezit. Helaas voor ons is het nu net die laatste voorspelling die uit komt. DSVP is vastberaden om zich terug in de wedstrijd te knokken en combineert geduldig rondom onze zestien. Ze zien een gaatje, benutten dat en weten de bal binnen 2 minuten na rust binnen te werken: 1-2. Er bekruipt me een gevoel dat niet fijn is. Een tegenstander met deze kwaliteiten is in staat om de druk voor ons onhoudbaar te maken, zeker als ze binnen 2 minuten na rust weer in het zadel zitten. Maar Semper Altius is ook een taaie tegenstander. Meteen na de aftrap zoeken we weer brutaal de aanval. DSVP blijkt meer druk naar voren te willen hebben dan verstandig is, want een diepe bal bereikt Tygo. In deze situaties kan Tygo nog wel eens té doelgericht zijn, maar hij laat zien dat hij een goede ontwikkeling doormaakt. Hij heeft oog voor de vrij mee opkomende Ion. Droog knalt Ion de aangegeven bal binnen: 1-3 en de marge is weer hersteld. Na deze goal begint zich een verbetenheid in de ploeg te nestelen, een ontwikkeling die ik met een glimlach gade sla. Elke keer als we de bal verliezen, wordt er op de goede manier druk gezet en hebben we de voorbereidingen getroffen om DSVP het voetballen door de as onmogelijk te maken. Dat vraagt ontzettend veel kracht, maar we doen het. Daarnaast zijn we ook nog eens dodelijk voorin. Het is namelijk wederom Ion die een actie inzet aan de rechterkant. Hij passeert zijn man en komt in kansrijke positie. Hij schiet en.. 1-4! De druk gaat er eventjes af bij de mannen in het roodwit. Uitbundig begroeten ze deze treffer van Ion die ons – als het goed is – in veilige haven brengt. Hoewel DSVP het zeker blijft proberen en steeds weer blijft aantonen dat het echt een goede ploeg heeft, is de overtuiging er wel uit bij onze tegenstander. We houden stand, maar wel écht op het tandvlees. Dick is – tegen zijn gewoonte in – genoodzaakt om om een wissel te vragen, Rayan voelt de kramp in zijn kuiten schieten, Bob moet het uiterste van zijn karakter aanspreken en Dani hinkt ook even het veld uit omdat de kramp in zijn been schiet (waar hij de schuld geeft aan de grote scheendekkers die sinds deze week verplicht zijn bij wedstrijden van de O17 in plaats van de bierviltjes die ze af en toe tussen hun sokken en kostbare scheenbenen lijken te hebben 😉). Het is écht vechten tot de laatste snik dus. Maar tegelijk is er ook tijd voor mooie dingen. Ze hebben er eventjes op moeten wachten, maar het signaal dat Jimmy en Milan warm mochten lopen zal zowel voor hen als hun aanwezige entourage een mooie gebeurtenis zijn geweest. En het moment dat ik ze succes wens, hen op het hart druk niet te stressen en vooral te genieten voordat ik ze loslaat, zijn voor een trainer ook altijd dankbare momenten. Met Milan en Jimmy in de gelederen volgt de verlossing eventjes vóór het eindsignaal. Dani zet zichzelf op zijn laatste benen nog achter een vrije trap. Vakkundig plaatst hij de bal langs de muur, maar vindt de keeper op zijn weg die een rebound moet toestaan. Finnley is er als de kippen bij en glijdt de 1-5 binnen. Als even later het eindsignaal klinkt, gaan er een aantal armen de lucht in, breekt er een glimlach door op de vermoeide gezichten en is er het besef: we hebben het geflikt!
Trots… Dát is het gevoel dat ik heb als ik rondkijk in de kleedkamer na afloop. En dat benoem ik ook. Ik ben niet alleen trots dat we hier drie punten halen en zo een goede start maken naar de verwezenlijking van onze doelstelling. Nee, ik ben trots dat ze vandaag doen wat ik sinds de voorbereiding al van ze vraag: het verleggen van grenzen. Vandaag zijn we tegen de grenzen van het conditionele en fysieke aangelopen en we hebben die grens weer verlegd. Vandaag hebben wij laten zien dat het hebben van een plan en het reageren op wat de tegenstander doet werkt. En vandaag hebben we laten zien dat je niet per sé beter hoeft te zijn dan je tegenstander om te winnen. Geloof en overtuiging, daarmee komen we heel ver. Volgende week wacht ons weer een zware klus. Dan spelen we thuis tegen MVV ’27, een ploeg die onze directe concurrent lijkt te zijn voor de door ons gewenste plek op de ranglijst. Bij winst verzekeren we ons zo goed als zeker van het realiseren van de doelstelling. Het zou een geweldige prestatie zijn van deze geweldige groep jongens. Dus ja… Ik weet niet wat uw plannen zijn volgende week zaterdag zo rond de klok van 11:55u. Maar er is een plekje voor u gereserveerd rondom veld 1 van ons eigen sportpark Hoekpolder!
