Zaterdag 7 november 2026
Tijd is iets ongrijpbaars. Het jaar 2026 nadert alweer het einde. Het was een bewogen jaar, zowel privé als op voetbalgebied. Binnen de lijnen was het jaar 2026 het jaar waarin we terugkeerden in de Hoofdklasse. In de eerste fase haalden onze mannen glansrijk de doelstelling met mooie wedstrijden. Zeker tegen het einde van de competitie waren we getuige van een volwassen spelend O17-1. Heel langzaam begint ons spel ook dromen aan te wakkeren in de puberbreinen van onze spelers. Want waar de nieuwe doelstelling (plek in de top 6) er eentje is van beide beentjes op de grond is de rode draad in de meeste 10-minutengesprekken dat de spelers zelf mikken op méér. En dat mag, zo begint mijn wedstrijdbespreking. Er kan een verschil zijn tussen doelstelling en ambitie. Maar dan moet er ook een moment komen dat de daad bij het woord gevoegd moet worden. Woorden zijn slechts woorden als je er niet naar handelt. En vandaag is daar weer een gelegenheid voor in de wedstrijd tegen Neptunus. Dat doen we wel in de wetenschap dat we wéér een speler even moeten missen. Dit keer is het Nick die zich lelijk verstapte vorige week. We hopen dat hij er snel weer bij is.
Een onbekende tegenstander is aan de ene kant ingewikkeld. Waarom? Omdat je dan tijdens de wedstrijd moet acteren op wat de tegenstander goed en minder goed doet. Het vereist wat meer aanpassingsvermogen. Aan de andere kant is de opdracht ook heel helder als je de tegenstander niet kent: je gaat uit van je eigen kracht. Op de training hebben we ons dan ook bezig gehouden met het trainen van de momenten waarop wij de bal hebben. Want als je de doelstelling terzijde schuift en droomt van méér, dan moet je ook zeker niet bang zijn om de bal te hebben en er wat leuks mee te doen.
De kou heeft zijn weg weer gevonden naar ons sportpark, stel ik rillend vast als ik mijn kraag omhoog zet. De wolkjes uit mijn mond bevestigen dat. Gelukkig fluit Jacco dan rond de klok van 10:00 uur de wedstrijd in gang en zo beginnen we aan de tweede wedstrijd van deze fase. Al snel blijkt dat Semper Altius de kwalitatieve boventoon voert. De mannen van Neptunus kijken eerst even de kat uit de boom terwijl wij de bal hebben. Dat we de bal veelvuldig hebben, is een geruststelling. Want, zo zei een oude leermeester dat geweldig: als jij de bal hebt, kan je tegenstander niet scoren. Tegelijk ben ik wel kritisch. Want we zijn zeker de bovenliggende partij, maar spelen te plichtmatig om dat ook in de score uit te drukken. Het opbouwen lijkt in niets op het opbouwen van maandag en donderdag op de training. Het omschakelen van verdediging naar aanval en andersom gaat te traag naar mijn zin. In onze duels zijn we te lief waarbij we als we de bal hebben, ons ook maar met weinig enthousiasme in de zestien van de tegenstander melden. Kortom: de écht urgentie mis ik. Als je je ambities wil laten zien, dan is er veel beweging bij het opbouwen en wil iedereen aan de bal komen. Dan sprint je je longen uit je lijf als je druk zet. Dan vecht je als een leeuw in de duels en laat je zo merken dat er bij jou geen eer te behalen valt vandaag. En dan zorg je ervoor dat de zestien van de tegenstander zeer druk bevolkt is als je je meldt voor de goal. Ondanks dat dat er niet of te weinig is, is het wel Semper Altius dat de score in beweging brengt. Uit een corner is het onze centrale verdediger Jayden die op duikt bij de tweede paal. Afgelopen donderdag vierde hij zijn verjaardag en hij trakteert zichzelf op een goal als hij zeer scherp reageert op de doorgeschoten bal: 1-0. Het is ook de enige keer dat de keeper van Neptunus zich laat verschalken. Op menig inzet in die eerste helft heeft hij een uitstekend antwoord en hij toont zich de beste man aan de zijde van Neptunus. 1-0 is dan ook de (logische) ruststand.
In de kleedkamer wordt de spijker op de kop geslagen. Als een jury vellen we unaniem het oordeel: schuldig… aan een best matige eerste helft. Het woord urgentie valt dan ook zeer zeker in de kleedkamer. Als we spelen tegen een tegenstander waar de punten te halen zijn, dan hebben we de plicht naar onszelf om dat dan ook te doen. Zeker als je naar het niveau toe wil waarop ploegen op óns gaan jagen in plaats van andersom. Woorden blijven anders maar woorden, weet u nog? Toch wel enigszins bedremmeld zitten we in de kleedkamer. Maar dat is dan ook weer niet nodig. Ja, de eerste helft was van een minder niveau als dat we graag willen dat de standaard wordt. Maar je staat wel met 1-0 voor en je hebt dus wel gewoon zicht op een goed resultaat. We stropen de mouwen op (alleen spreekwoordelijk, want voor het letterlijk opstropen van de mouwen is het veel te koud ) en stappen de frisse kou in voor de tweede helft. Dat doen we door Birkan te brengen voor Ilyas en Yusuf Arslan voor de van een blessure terugkomende Dick.
De tweede helft begint ook nog wel iets te slordig. We moeten even wennen aan de nieuwe veldbezetting met de ingebrachte wissels. Langzaam maar zeker verandert er iets aan de instelling en dat heeft gevolgen. Een minuut of 10 na de rust pikt Yusuf Arslan de bal op het middenveld op. Hij dribbelt in en probeert zo een keuze bij Neptunus af te dwingen. Dat gebeurt waardoor Birkan – die aan een loopactie begonnen is – van de dubbele dekking bevrijd is. Hij wordt aangespeeld en snelt langs zijn tegenstander. Hij snijdt naar binnen toe waardoor ook de bewaker van Tygo een keuze moet maken. Birkan ziet dat Tygo vrij komt en zet voor, waar het voor Tygo een koud kunstje is om de voorsprong te verdubbelen: 2-0. En dan zijn we los. De ene na de andere goede aanval rolt op het doel van Neptunus af. Als we de bal niet hebben, zetten we op de goede momenten druk om die bal tóch snel te veroveren. Het is nog altijd niet ons ultieme spel, maar we leveren zeer zeker een puike prestatie. Een paar minuten later is het weer raak. Ditmaal is het Ion die op het middenveld op pikt. Heel slim stelt hij zijn steekpass even uit tot de goede looplijn gevonden is door Yusuf Arslan. Ion steekt hem weg. Yusuf zet voor, waar Birkan is opgedoken in het vijfmetergebied van Neptunus. De bal komt tussen heup- en hoofdhoogte in, maar Birkan draait zijn hand daar niet voor om. Met zijn borst werkt hij de bal binnen: 3-0! Het spelbeeld daarna verandert niet echt. Onze gasten komen er zeer sporadisch uit waar wij met enige regelmaat voor de goal van Neptunus komen. Helaas voor ons gaat de bal er niet meer in (wat tevens de verdienste is van hun uitstekende keeper). Ons wacht de warme kleedkamer als Jacco dan uiteindelijk fluit voor het einde van de wedstrijd.
De contouren van onze dromen worden langzaam zichtbaar. We zijn er zeker nog niet. Maar het feit dat onze verdediging en Ruben er nu voor de tweede keer in 3 wedstrijden voor zorgen dat er na 80 minuten een clean sheet staat, biedt hoop. Daar komt bij dat wij in deze wedstrijd hebben laten zien dat we het in ons hebben om een matige eerste helft te laten volgen door een prima tweede helft. Zo maakt de O17-1 stappen. Voor het eerst sinds de (her)intrede in de Hoofdklasse beschikken we over een positief doelsaldo. Maar er liggen meer primeurtjes te wachten. De volgende primeur hopen we te halen door voor het eerst twee wedstrijden achter elkaar te winnen. Volgende week wacht DSVP, ook weer een goede tegenstander. Zij zullen het slachtoffer moeten worden van onze dromen. En voor diegenen die denken dat dromen bedrog zijn, heb ik een boodschap. Een boodschap van een man die iedereen vreugde heeft gebracht. De beste man heet Walt Disney. Eén van zijn spreuken is een spreuk die op mijn O17-1 zeker van toepassing is: Als je het kunt dromen, kun je het ook doen!
